خانم یوکو اوگاوا، متولد سال ۱۹۶۲ ریاضی دان و نویسنده ی ژاپنی تا کنون بیش از سی رمان نوشته و منتشر کرده است. وی در کارنامه ی ادبی خود چندین جایزه ی ادبی از جمله جایزه ی یومیوری (۲۰۰۴) برای رمان پروفسور و خدمتکار و جایزه ی شیرلی جکسن (۲۰۰۸) را ثبت کرده است. مردی که دستبند میفروخت (۱۹۹۸)، عبور (۱۹۹۶) کافه ای در شب و استخر زیر باران (۱۹۹۱)، روز شمار بارداری (۱۹۹۱)، استعداد ریاضیات (۲۰۰۳) استخر شنا (۱۹۹۱) و هتل آیریس (۱۹۹۶) رمانهایی هستند که از اوگاوا تا کنون به انگلیسی ترجمه شده اند.

رمان خدمتکار و پروفسور (۲۰۰۳) با نام اصلی معادله ی محبوب پروفسور ابتدا در سال ۲۰۰۶ با عنوان نبوغ اعداد توسط یوستی سوگاوا را به انگلیسی ترجمه شد اما این ترجمه هیچ گاه چاپ نشد و در سال ۲۰۰۸ بار دیگر این رمان با نام خدمتکار و پروفسور توسط استفن اشنایدر ترجمه شد.

استاد بیشتر از هر چیز در دنیا عاشق اعداد اول بود. من کم و بیش از وجودشان اطلاع داشتم، اما هیچ وقت به ذهنم خطور نکرده بود که آن ها می توانند موضوع عمیق ترین علاقه ی یک آدم باشند. او حساس، بادقت و قابل احترام بود؛ به نوبت آن ها را نوازش می کرد یا در برابرشان به خاک می افتاد؛ هیچ وقت از اعداد اولش خیلی دور نمی شد. چه پشت میز کارش یا میز شام، وقتی از اعداد حرف می زد، اعداد اول بیشترین شانس را برای مطرح شدن داشتند. اوایل درک جاذبه شان دشوار بود. به نظر خیلی سرسخت می رسیدند، در برابر تقسم پذیری به هر عددی، جز خودشان و یک، مقاومت می کردند. با این همه، همان طور که نرم نرمک به شور و اشتیاق استاد کشیده می شدیم، به تدریج جان نثاری او را درک کردیم و اعداد اول کم کم واقعی تر به نظر رسیدند، انگار می توانستیم دستمان را دراز کرده و آن ها را لمس کنیم. مطمئنم که برای هر کدام از ما معنای متفاوتی داشتند، اما به محض اینکه استاد اسم اعداد اول را می آورد، با لبخندهای حاکی از تبانی به هم نگاه می کردیم. درست همان طور که فکر یک قوطی کارامل دهن آدم را آب می اندازد، صرف عنوان شدن اعداد اول ما را مشتاق به دانستن راز و رمز بیشتر درباره ی آن ها می کرد. عصر برای هر سه ی ما وقت مغتنمی بود. اندک تنش صبحگاهی ام هنگام ورود -که برای استاد همیشه اولین ملاقات مان بود- از میان رفته بود و روت به روزهای آرام مان جان می بخشید. حدس می زنم همین دلیل است که همیشه چهره ی استاد را عصرها به یاد می آورم، نیم رخی روشن از خورشید در حال غروب. وقتی استاد از اعداد اول صحبت می کرد، ناگزیر، حرف هایش را تکرار می کرد؛ اما من و روت به هم قول داده بودیم که هرگز به رویش نیاوریم، حتا اگر همان چیزها را قبلاً بارها شنیده باشیم -قولی که به همان جدیت توافقمان در مورد پنهان کردن حقیقت درباره ی اناتسو، سرش ماندیم. مهم نبود چقدر از شنیدن (مکرر) یک داستان خسته بودیم، همیشه سعی می کردیم بادقت گوش کنیم. احساس می کردیم این را به استاد مدیونیم، به او که آن همه سعی کرده بود تا با ما دو نفر مثل ریاضیدان های واقعی رفتار کند. اما دغدغه ی اصلی ما این بود که از سردرگمی او جلوگیری کنیم. هر جور شک و تردیدی برایش دردآور بود، برای همین مصمم بودیم زمانی را که گذشته بود و خاطراتی را که از دست داده بود پنهان کنیم. گاز گرفتن زبان حداقل کاری بود که می توانستیم بکنیم. اما حقیقت این بود که وقتی او از ریاضیات حرف می زد تقریباً هرگز خسته نمی شدیم.