کتاب جامعه شناسی اخلاقی هنر

«جامعه شناسی اخلاقی هنر» نوشته دکتر حسن بلخاری قهی، کتابی است که علاوه بر پرداختن به ماهیت هنر و نقش و جایگاه آن در اجتماع، نظریه های جامعه شناسان مختلف از مکاتب مختلف را در باب وجه اخلاقی هنر بررسی کرده است. آغازین رویکردهای فلسفی در تبیین نسبت میان هنر و اخلاق، نقش اخلاقی هنر در تعالی فرهنگی، هنر و تعهد اخلاقی و اجتماعی، هنر، تعهد، و خلاقیت موضوعات عمده مورد بحث در این کتاب اند. در بخشی از این کتاب امده است: «از آنجا که بافت نگریستن به هنر پیوسته تغییر می کند، همان طور که جامعه همیشه در حال تغییر است، تفسیر ما و نگرش های ما به هنر و کل دوره های مختلف نیز متحول و دگرگون می شود. بدین صورت، هنر خود را تسلیم تحقیقات و پژوهش های جامعه شناسی می کند تا جامعه شناسان هنر پرده از ماهیت آن بردارند؛ گرچه این تحقیقات نسبت به پژوهش های فلسفی ناچیزند و به تعبیر استراسولدو، جامعه شناس ایتالیایی، فقط نیم درصد تولیدات جامعه شناختی را می توان به جامعه شناسی هنر مربوط دانست و حتی زورا زولبرگ، جامعه شناس امریکایی، نیز در مقاله ای با عنوان ” چرا جامعه شناسان از هنر غافل شده اند؟” سعی کرده این مسئله را مورد توجه و بررسی قرار دهد، با همه این ها نیمهٔ دوم قرن بیستم و به ویژه نیمهٔ اول قرن بیست و یکم در انحصار تحقیقات جامعه شناختی هنر خواهد بود.»

منصوری که پیش از این خاطرات خود در سال های پیش از انقلاب، یعنی از برهه زمانی دهه ۴۰ تا دهه ۵۰ را به کوشش محسن کاظمی ثبت کرده بود، در این جلد به بیان وقایع و خاطراتی می پردازد که در سال های پس از انقلاب رخ داده است. منصوری در این خاطرات همانند «سال های بی قرار» بیشتر موضعی سیاسی به خاطراتش دارد. وی به دلیل فعالیت های عمده سیاسی، یکی از افراد مهم و تأثیرگذار در تاریخ انقلاب بود که حضور وی در متن جریان های مختلف در سال های پیش و پس از انقلاب حائز اهمیت است. منصوری در این بخش از خاطراتش به درگیری احزاب و گروه های مختلف در سال های ابتدایی انقلاب می پردازد.

منبع: ناشر کتاب