نويسنده در اين رمان نيز از زن ها و البته مردهايي مي نويسد که در يک «هم مکاني» اجباري رؤياهاي خاصي در سر دارند. از زني متعصب که کينه ي خواهرِ کوچکِ سرخوشش را به دل دارد تا دخترِ جواني که مي خواهد براي انتخابات رأي جمع کند؛ از زني خانه دار که شاهد فرو ريختنِ خانه اش است تا چند شخصيتِ جادويي که ناظران اين جهانِ پر قصه اند. حسينيان با استفاده از رگه هايي از رئاليسمِ جادويي، امرِ فانتزي را در رئاليسمي پُرقصه جاي مي دهد و رماني مي نويسد که نوگراست و کوشش دارد ايده هاي روايي تازه اي مطرح کند، رماني که دغدغه ي حضورِ جهاني مرموز دارد کنارِ جهانِ واقعي و مرسوم.