تا به حال یکی از آن فیلم های وسترن غرب وحشی را دیده اید که آدم بد داستان در باتلاق گیر می افتد و هرچه تلاش می کند از آن خارج شود، بیش تر و سریع تر در باتلاق فرو می رود؟ تا به حال در باتلاق به توده ای گِل افتاده اید؟ در چنین حالتی تقلا کردن بدترین کاری است که می توانید انجام دهید، زیرا با این کار بیش تر فرو می روید. فقط باید روی سطح لجن بخوابید، آرام بمانید و سعی کنید خود را روی آن شناور نگه دارید. انجام چنین رفتاری به حضور ذهن کافی در لحظه ی رخداد نیاز دارد، زیرا غریزه به شما می گوید تقلا کنید، اما در واقع هر چه بیش تر تقلا کنید، وضعیت بدتری را تجربه خواهید کرد. این اصل درباره ی احساسات سخت نیز صادق است: هرچه بیش تر با آن ها دست به گریبان شویم، مشکلات بیش تری برای خود ایجاد خواهیم کرد. اما ممکن است بپرسید: چرا باید چنین باشد؟ خوب، فرض کنید پشت ذهن ما کلیدی قرار دارد، آن را کلید تقلا بنامیم. زمانی که این کلید روشن است، یعنی می خواهیم در مقابل درد جسمانی یا هیجانی که سر راه ما قرار گرفته است، مبارزه کنیم؛ هر ناراحتی را که تجربه می کنیم، به صورت یک مشکل می بینیم و سخت تلاش تلاش می کنیم از شر آن خلاص شویم یا اجتناب کنیم. فرض کنید هیجانی که روی می دهد اضطراب باشد. چنانچه کلید تقلا روشن باشد، آن گاه داشتن احساس اضطراب پذیرفتنی نخواهد بود. در نتیجه از دست اضطراب خود خشمگین می شویم: ذهنم چطور جرئت می کند وادارم کند این احساس را داشته باشم! یا از اضطراب خود دچار اضطراب بیش تر می شویم: اضطراب داشتن برای حال من خوب نیست و ذهن من این موضوع را می داند! با این حال نمی دانم چرا دوباره با آن را تجربه کنم! چه بر سر بدن من آمده است؟! یا به خاطر داشتن احساس اضطراب دچار احساس گناه می شویم: من نباید به خودم اجازه دهم این گونه تحت تاثیر اضطراب قرار گیرم! یا حتا ممکن است ترکیبی از تمام این احساسات را در آن واحد تجربه کنیم. آنچه در بین این احساسات ثانویه مشترک است چنین است: همه ی آن ها ناخوشایند، انرژی بر و بی فایده اند؛ پس ممکن است ما را دچار عصبانیت، دلواپسی یا افسردگی کنند! چرخه ی معیوب را مشاهده کردید؟