وقتی رسیدیم، پسرک، جاش، مثل یه سرباز کوچیک نگهبان، رنگ پریده و مراقب، بیرونِ خونه ایستاده بود. مؤدبانه به کارآگاه بازرس سلام کرد و با سوءظن بیشتری به من نگاه کرد. یه چاقوی ارتشی سوئیسی تو دستاش نگه داشته بود و همین طور که چاقو رو باز و بسته می کرد، انگشتانش با ترس و لرز اطراف تیغه می چرخید. شان ازش پرسید: «مادرت داخله جاش؟» و اون سرشو تکون داد. در حالی که صداش با یه جیغ تیز بالا می رفت، پرسید: «چرا دوباره می خواین با ما صحبت کنین؟ و گلوش رو صاف کرد. شان گفت: «فقط باید چند تا چیز رو بررسی کنیم. جای نگرانی نیست.» جاش گفت: «تو رختخواب بود.» نگاهش از شان چرخید سمت من. اون شب مامان خواب بود. همه مون خواب بودیم. پرسیدم: «کدوم شب؟ منظورت کدوم شبه جاش؟» سرخ شد، نگاهشو داد به دستاش و با چاقوش بازی کرد. پسر کوچولو هنوز یاد نگرفته بود چطور دروغ بگه. مادرش از پشت سرش در رو باز کرد. همون طور که داشت با انگشت ابروهاشو می مالید، اول به من و بعد به شان نگاه کرد و آه کشید. صورتش رنگ پریده بود و وقتی برگشت با ÷سرش صحبت کنه، متوجه شدم پشتش مثل یه پیرزن، خم شده. با اشاره، جاش رو به خودش نزدیک کرد و آهسته بهش یه چیزایی گفت. شنیدم پسرک ازش پرسید: «اگه بخوان با منم صحبت کنن چی؟» لوئیز دست شو محکم رو شونه های جاش گذاشت و گفت: «نمی خوان عزیزم. تو می تونی بری.» جاش همین طور که نگاهش به من بود، چاقوش رو بست و اونو سُر داد داخل جیب شلوار جینش. لبخند زدم. روش رو برگردوند و سریع پیاده رو رو طی کرد. همین طور که مادرش در رو پشت سر ما می بست، دیدمش که یه بار دیگه نگاهمون کرد. دنبال لوئیز و شان وارد یه اتاق نشیمن بزرگ و پر نور شدم که به یکی از اون گلخونه های جعبه مانند و مدرن منتهی می شد؛ از همونا که با وجودش فکر می کنی خونه به یه باغ ختم می شه. می تونستم بیرون رو ببینم. یه لونه ی چوبی روی چمن و خروس ها و مرغ های زیبای سیاه و سفید و طلایی که زمین رو دنبال غذا می گشتن. لوئیز کاناپه رو به ما نشون داد که بشینیم. خودش آروم و با احتیاط رو صندلی راحتیِ جلومون نشست؛ مثل کسی که در حال بهبودی از یه جراحته و می ترسه نکنه صدمه ی بیشتری بهش وارد شه.