متون داستانی بنا به تعریف واضح است که از اشخاص و وقایع ناموجود حرف می زنند (و دقیقاً به همین دلیل خواستار تعلیق ناباوری ما هستند.) بنابراین از منظر معناشناسی صدقِ مشروط، یک گزارۀ داستانی همیشه بیان کنندۀ چیزی است که خلاف امر واقع است. با این همه، ما گزاره های داستانی را دروغ تلقی نمی کنیم. اول از همه، با خواندن قطعه ای داستانی وارد قراردادی تلویحی با مؤلف می شویم، مؤلفی که وانمود می کند آنچه نوشته راست است و از ما می خواهد وانمود کنیم که آن را جدی تلقی می کنیم. با این کار، هر رمان نویسی طرح دنیای ممکنی را می ریزد و همۀ داوری ما، در مورد صدق و کذب، به آن دنیای ممکن باز می گردد. بنابراین از نظر داستانی راست است که شرلوک هولمز در خیابان بیکر زندگی کرده و از نظر داستانی، کذب است که او در سواحل رود اسپون زندگی کرده. متون داستانی هیچ گاه محیط و موقعیت خود را به کلی متفاوت از محیط و موقعیت زندگی ما انتخاب نمی کنند، حتی اگر این متون قصه های پریان یا داستان های علمی-تخیلی باشند. حتی در این موقعیت ها، اگر ذکری از یک جنگل هست، می شود درک کرد که این جنگل کمابیش شبیه جنگل های دنیای واقعی ماست و درختانش گیاه هستند نه مادۀ معدنی و الخ. اگر دست بر قضا به ما بگویند که این جنگل متشکل از درختان معدنی است، تصور از معدنی و درخت باشد درست همان چیزی باشد که در دنیای واقعی ماست.