نویسندۀ این کتاب رویکرد نوینی را بر مبنای نظرات پیشوایان دینی و دیدگاه عارفان مسلمان به تعلیم و تربیت بررسی می کند. حرف اصلی در این کتاب خالی کردن ذهن از آموخته هایی است که موجب قفل ذهنی می شود و شناخت دوباره ای را بر شناخت های قبلی با هدف گشودگی روح و پیوند با عالم روحانی و فرامادی مطرح می کند. کتاب حاضر شامل شش بخش با عناوینی چون فرایند سخن، فراتر از هیچ انگاری، دانش سلبی، فراتر از هیچ آموزی، تربیت سلبی، فراتر از هیچ کاری، ارتباط سلبی، در ستایش هیچ گویی و معنادرمانی سلبی، فراتر از بی معنایی تدوین شده است. خواننده دراین کتاب می خواند "برای خودیابی هم باید از خود مُرد تا به خود زنده شد. باید از آنچه شده ایم تهی شد تا به آنچه بوده ایم بازگردیم؛ زیرا ماهیت حقیقی ما در هویت کاذبی ما گم شده است. پرسش حقیقی این است که چرا هیچ کس شبیه به آن چیزی نیست که هست و چرا هیچ کس همانی نیست که هست". نویسندۀ کتاب معتقد است که "انسان باید در یک مسیر تنزیهی امور مثبت را کشف کند و در یک سلوک سلبی به ایجاب و ایجاد چیزها بیندیشد". تعلیم و تربیت تنزیهی بر مدار "هیچ آموزی" و "هیچ انگاری" درصدد تخلیۀ ذهن و دل از اوهام شناختی و جهت گیری های شخصی و پیش داوری های جعلی است تا به واسطۀ این تنزیه و تهذیب بتوان آنچه را که در فطرت خود دارد کشف کند نه آنکه چیزی را از بیرون کسب کند.