محرکی عصبی به یک تصویر - استعاره ی نخست این تصویر بار دیگر در قالب صدا رونویسی میشود - استعاره ی دوم و هر بار جهشی کامل به سوی بیرون از یک سپهر، به درون سپهری کاملاً جدید و متفاوت، اتفاق می افتد. می توان انسانی را تصور کرد که کاملاً ناشنواست و هرگز دریافتی حسی از آهنگ یا موسیقی نداشته است آن لحظه ای که شگفت زده به تصاویر صوتی کلادنی در شن خیره می شود، علت شکل گیری این تصاویر را در لرزش سیم ها خواهد یافت و سوگند خواهد خورد که اکنون به یقین آنچه را که مردم آهنگ می نامند، می شناسد – همین تجربه بر ما نیز میگذرد زمانی که از زبان سخن می گوییم. ما فکر می کنیم زمانی که درباره ی درختان رنگها برف و گل ها سخن می گوییم، چیزی درباره ی خود اشیاء و موجودات میدانیم اما با این وجود، تنها استعاره هایی برای اشیاء و موجودات در اختیار داریم که به هیچ روی با جوهر اصلی مطابقت ندارند. درست همان گونه که آهنگ به مثابه ی شکلی در شنها پدیدار می شود، مجهول اسرار آمیز نفس اشیاء و موجودات نیز نخست به شکل محرکی عصبی، سپس به شکل تصویر و در نهایت به شکل صدا پدیدار میشود. در هر حال، پیدایش زبان بر اساس منطق نبوده است و ماده ای که انسان در جستجوی حقیقت - یعنی دانشمند و فیلسوف - در آن و با آن کار میکند و استنتاج ها را بنا می نهد، اگر از سرزمین اوهام نباشد دست کم از جوهر اشیاء و موجودات نیز نیست. می توانیم به طور خاص به شکل گیری مفاهیم بیندیشیم هر واژه به یک مفهوم تبدیل می شود، نه در لحظه ای که برای ایفای نقش به عنوان نوعی یادآورنده ی تجربه ای یگانه، بدیع و کاملاً فردیت یافته که پیدایش خود را مرهون آن است طراحی میشود