اين رمان درباره مردي است كه هميشه با ديگران اشتباه گرفته مي شود و خودش هم از شناسايي هويت واقعي اش عاجز مانده است. در قسمتي از رمان مي خوانيم: «بنا گذاشتم به چرخيدن توي اتاقم، سعي كردم تسليم ترس نشوم، عقلم را به كار اندازم، برگردم به نقطه شروع، به لحظه اي كه خواب بودم و خيال كردم شنيدم در خانه ام را با آن روش منحصربه فرد مي زنند ...».

همه چیز بهم می گوید که بهتر است در خانه بمانم. اول از همه، همین بند کفشی که موقع کشیدن پاره اش می کنم، لابد از این رو که درست موقع بیرون رفتن، کمی زیادی با هیجان بهش فشار می آورم. اگر به طرز ویژه ای خلقم خوش نبود، همان کافی بود تا کفش هایم را بکنم و بلافاصله همۀ برنامه های روزانه ام را بیخیال شوم. همچو رنجشی می توانست روی فعالیت های کل هفته هم تأثیر بگذارد. هیچ چیز دلسردکننده تر از بند کفشی نیست که در بدترین لحظه وا می رود و آدم مجبور می شود دو سرِ رشته رشتۀ آن را با گره زشتی وسط سوراخ های کفش سرهم بندی کند، به زشتی یک تره فرنگی وسط صورت. و این فقط یک مسئلۀ زیباشناسانه نیست، مسئله فقط این هم نیست که کل شور و حالم در هم شکست. مسئلۀ اصلی این است که به محض تعمیر این خرابی، آن هم با مشقت، آدم دیگر می ترسد بندهاش را بکشد. می ترسی گره خوب نگرفته باشد یا بند این بار از جای دیگری پاره شود، تازه از این احتمال چیزی نمی گویم که شاید لنگۀ دیگر کفش هم این بلا را سر آدم بیاورد. و این ترس ها بی مکافات نیستند، چون اگر از کشیدن صادقانۀ بندها بترسی، دیگر صاحب پاهات نیستی، به همین راحتی. شوالیه ای را تصور کن که نتواند افسار مَرکبش را بکشد مبادا پاره شود. آن وقت، اسب سوار همه چیز می شود و اختیار سرش را به دست می گیرد و همین طور اختیار پاهاش را که باید حس کنند مهارشان دست کس دیگری است و نمی تواند هر جا دلشان خواست بروند یا هر وقت دلشان خواست. از این رو دستگیرم شده که بخش بزرگی از یک روز موفق، به چگونگی بستن بند کفش ها برمی گردد. با گره شُلی وسط سوراخ های کفش، آدم چیز زیادی گیرش نمی آید، انگار اصلاً بیرون نرفته، این موضوع را اغلب بررسی کرده ام. با این همه، پرت و پلا می گویم، چون امروز اصلاً در بند این حرف ها نیستم. زیاد مهم نیست.