در این کتاب ابتدا درباره سرشت الهیات فلسفی و چگونگی ارتباط آن با هرمنوتیک و الهیات اعتقادی و الهیات تجسمی صحبت می شود. سپس به پیش فرض بنیادین الهیات فلسفی یعنی الهیات منسجم یا اینکه سخن گفتن درباره خدا امکان پذیر است، پرداخته می شود. برخی از متألهان از منظر مهمی در این پیش فرض تردید کرده اند. استدلال این دسته از متألهان بر این اساس قرار دارد که خدا موجودی کاملا متفاوت است که فراسوی جهت همه مفاهیم ما قرار دارد، هرچه درباره خدا بگوییم فقط یا سلبی یا دیالکتیکی یا متناقض نماست، از این رو مطالبه الهیاتی فلسفی مبنی بر اینکه ادعاهای مربوط به ایمان را به شیوه ای منطقا منسجم تعبیر کنیم نامعقول است. نویسنده استدلال می کند که اگرچه این نگرش به الهیاتي فلسفی هم اشتباه است و هم محکوم به شکست، اما همین نگرش به گونه ای به سرشتِ ضرورتا استعاریِ نحوه ي تفکر در دین اشاره می کند که الهیات فلسفی باید آن را جدی بگیرد. در بخش دوم کتاب با توجه به سرشت الهیات فلسفی، این نگاه مورد بررسی قرار می گیرد. در پایان ضمن پرداختن به نظریه دو فاعلیتی، درباره خدایی متشخص، نکات مهمی مطرح می شود و پیوند میان پژوهش های الهیاتی و فلسفی آشکار می گردد.

سخن می گوییم از همان مفاهیمی استفاده میکنیم که برای فکر کردن و ارتباط برقرار کردن با یکدیگر استفاده میکنیم همچنان که با اصطلاحات شخصی خود درباره خدا و با خدا صحبت می کنیم. مفاهیم دینی در الهیات مسیحی هم مانند دیگر مفاهیم حوزه های زندگی آشکارا یکدیگر را نقض میکنند و بیشتر اوقات ما را با مشکلات مفهومی روبه رو می کنند در حالی که مؤمنان میگویند خدا وجودی سرمدی و تغییر ناپذیر است در همان حال می گویند او تجسد مییابد و تغییر می کند. مؤمنان خدا را پدری خطاب میکنند که سرمدی است یا پسری است که در تاریخ حضوری فعال دارد یا روحی است که در همه جا حضور دارد اما علی رغم این نام های گوناگون مؤمنان همچنان عقیده دارند این نامها نه به سه خدای مختلف بلکه همگی به یک خدا دلالت دارند مؤمنان از یک سو باور دارند که کسانی که به خدا پناه نمی برند تا ابد گناهکارند و از سوی دیگر پافشاری می کنند که انسان خود به این دگرگونی دست نمی یابد زیرا خداست که انسان را متحول می کند. از طرفی مؤمنان مدعی اند که خدا قادر مطلق و خیر محض است و از طرفی می پذیرند که خدا روا دانسته که رنج بسیاری در جهان وجود داشته باشد هر چند می توانست جلوی آن را بگیرد همچنان که از سویی می گویند خدا به دعاهای فرزندان آنها گوش میدهد و از سوی دیگر باور دارند که او تغییر ناپذیر است و به همین دلیل از تصمیم های خود که از اراده سرمدی اش نشأت گرفته است روی برنمی گرداند.