پدرِ «محمد صلاح» به او قول داده بود که به عنوان هدیه تولد، او را به کافه عمویش ببرد تا بازی فوتبال لیگ برتر انگلیس را تماشا کند... . بازیکنان «لیورپول»صف کشیده بودند و همه با هم یک صدا می‎خواندند: «هرگز تنها قدم نخواهی زد» و... . بازی تمام شد، چشمان محمد می‎درخشید. این بهترین هدیه‎ای بود که تا به حال گرفته بود! او آرزو کرد شبیه «اووِن»، بازیکن لیورپول، باشد. چند روز بعد، محمد خودش را به زمین فوتبال جوانان روستایش، «نجریج»، رساند و از سوراخ دیوار رد شد. پسرهای بزرگ تر که بازی محمد را دیده بودند، حاضر شدند با او بازی کنند، به این شرط که بتواند توپ را بگیرد و آقای «السعدانی»، مربی مرکز جوانان نجریج، آنجا بود.

این اولین باری بود که مو به کس دیگری فکر کرده بود و هرگز آن را فراموش نمی کرد. وقتی داستان در نجریج پیچید، ملی پوش شدنش بیشتر باعث شد تا قهرمان مردم شود. و زمانی که در همان سال بویینگ ۷۳۷ از فرودگاه بین المللی قاهره به هوا بلند شد تا محمد و ۲۲ جوان هیجان زده را به جام ملت های جوانان در افریقای جنوبی ببرد. مو غرق در افکارش بود. فکر کرد در کشور من، فوتبال به مردم شادی می دهد، اما این کافی نیست.آن ها به بیشتر از این نیاز دارند. پلی استیشن اش همراهش بود، اما در تمام طول پرواز هشت ساعته، به زندگی اش فکر کرد. می دانست می خواهد خیلی چیزها را تغییر دهد، اما چطور؟ این اولین باری بود که پرواز می کرد و اولین باری بود که از مصر خارج می شد. عظمت قارۀ خانه اش، افریقا، خیره اش کرده بود. زیر پایش، سرزمین های پهناور و خشک به آرامی جایشان را به کوه های برفی می دادند که با اقیانوسی از جنگل محاصره شده بودند. یک ساعت از روی چند دریاچه پرواز کردند. بعد از آن دوباره جنگل بود، بعد دشتی وسیع و دوباره صحرایی دیگر که برهنه و خالی از سکنه بود. و بعد، بالاخره ساحل زیبای مقصدشان. جوانان مصری به مراحل بالای مسابقات صعود کردند. ابتدا لسوتو و بعد افریقای جنوبی در برابر فراعنۀ جوان مصر زانو زدند. آن ها به نیمه نهایی رسیدند. در بعد از ظهر ۲۸ آوریل ۲۰۱۱، محمد وسط رختکن ورزشگاه دوبسونویل ژوهانسبورگ ایستاده بود. پنج دقیقۀ دیگر بازی شان مقابل کامرون در نیمه نهایی آغاز می شد. پر حرارت گفت: «می تونیم برنده بشیم! می تونیم قهرمان های کشورمون باشیم. باید با هم باشیم. شدید پِرِس کنیم، سریع پاس بدیم. یالا بچه ها! برای مصر!» و با باوری در وجودشان بیرون دویدند.