زنگ تلفن او را بیدار کرد. هوا تاریک روشن بود. آهسته از جا بلند شد. تو اتاق دیگر تلفن همان طور یک بند زنگ می زد. طنینش تأثیر بدی در سر او می گذاشت: مادر چیزیش نشده باشد؟ خواهر می گفت حالش زیاد روبراه نیست. فشار خونش دوباره رفته بالا.حتماً یک طوری شده که این موقع تلفن می زند. -آقای محمدی؟ -بله. صدای سنگین و ناشناختۀ مردی بود. -شما با آقای عزتی همسایه هستین؟ بله. -نمی دونین آقای مهندسو کی لو داده؟ محمدی اوقاتش تلخ شد. -آقا این موقع صبح منو از خواب بیدار می کنین که همینو از من بپرسین؟ ببخشین، می دونم کمی بی موقع است اما شاید موقع مطمئن تریه، ما می خواییم بفهمیم مهندس چطوری لو رفته. محمدی خندید. از من می پرسین، مگه من چیکاره ام آقا؟ مرد آرام و مؤدب بود. -خب، مگه اشکالی داره از شما هم بپرسیم؟ شما حدسی نزده‎این؟ به اصطلاح بویی نبرده این، به کسی بدگمان نشده این؟ نه والله. من هم مثه شما از همه جا بی خبر. -نمی خواین به ما کمک کنین؟ لرزه به تن محمدی افتاد: باز کلکی تو کار نباشد، نمی خواهند دوباره سرم را شیره بمالند و مرا خام کنند؟ -چه کمکی می تونم به شما بکنم آقا؟ می خوایم بدونیم میون همسایه های شما آدمی هست که با دستگاه ارتباط داشته باشه؟ -نه، فکر نمی کنم همچین آدمی اینجا زندگی کنه. -پس مهندس چطوری لو رفته؟ گفتم که من چیزی نمی دونم. می گن یکی تو مجتمع مهندسو لو داده. باور نکنین آقا، درست نیست. پشت این کلمۀ می گن میشه هر چیزی گذاشت و احساس مسئولیت نکرد، درست نمی گن. هیچ آدمی که با شهربانی، نخست وزیری، حفاظت، یه جوری ارتباط داشته باشه، در مجتمع شما زندگی نمی کنه؟ -نه آقا، اصلاً می خواسم ببینم شما کی هسین؟ فرض کنین یه دوست، یکی از نزدیکان مهندس، واقعاً فکر نمی کنین تو مجتمع شما جاسوسی، پلیسی، خبرچینی یا آدم خوش خدمتی پیدا بشه که از رو نادانی رفته و خبر داده باشه؟ آخه از این جور آدم ها همه جا پیدا می شن. -خدا می دونه آقا، شاید هم باشن و من خبر نداشته باشم. -پس مطمئن نیستین آقای محمدی؟ چه عرض کنم. شما می گین از این جور آدم ها همه جا پیدا می شن، من هم می گم ممکنه پیدا بشن. من که جاسوسی آدم ها رو نمی کنم. ظاهراً همه غافلگیر شدن، من از ته و توی کارشون خبر ندارم.