کتاب مجردها

در یک رستوران تقریباً شیک، میشل کمی نگران، منتظر کسی است و مدام در را نگاه می کند. میشل (با خود): آره، درسته، من خیلی فیلم های آنتونیونی رو دوست دارم. هرچند که می دونم به نظر بعضی ها اغراق آمیزه… ولی صحنه تنیس بدون توپ واقعاً فوق العاده است، مثل اینکه یه مسابقه فوتبال بدون توپ رو تصور کنی… سیلوی (با لباسی بسیار شیک وارد می شود): با خودت حرف می زنی؟ میشل (متعجب): نه، با صدای بلند حرف می زدم… این جا چی کار می کنی؟ مشکلی پیش اومده؟ سیلوی: چیه؟ بده من این جا باشم؟ میشل: نه اصلاً… اما من قرار داشتم … خب، خودت که می دونی… و… آه… می فهمم… اون آدم تویی؟ سیلوی: نه، اون طور که تو فکر می کنی نیست… اگه مردم نگاهمون می کردن حتماً فکر می کردن که تو با من قرار داری و من به جای اون دختره اومدم و… اما موضوع این نیست… میشل: کدوم مردم؟ از چی حرف می زنی؟ سیلوی: ول کن. می خواستم بهت بگم که من واقعاً می خواستم یه قرار برات تعیین کنم، اما این وسط یه اتفاق غیر منتظره افتاد. میشل: جدی؟ سیلوی: آره… یه اتفاق غیر منتظره. میشل: چه اتفاقی؟ سیلوی: خب… اون مرده. میشل: چی؟ دختری که باید می دیدمش. سیلوی: نه، میشل… بنگاه. بنگاه مرده میشل. میشل: بنگاه… سیلوی (دیگر نمی تواند ناراحتی خود را پنهان کند) آره، بنگاه… بنگاه ما… دیروز منم انداختن بیرون… تموم شد، دیگه همه چیز تموم شد… میشل (بلند می شود) متأسفم، متأسفم… ولی نگران نباش… مثل من می شی… یه حرکت دوباره… کار پیدا می کنی، می تونی با من کار کنی… فکر کنم می خوان استخدام کنن… سیلوی: جدی؟ میشل: عالی می شه که دوباره گروهمون رو راه بندازیم. می تونیم ژان پی یرو رو هم خبر کنیم. سیلوی: آه… خبر نداری؟ میشل: نه، از چی؟ سیلوی: خب… بعد از اخراج و طلاقش… خب… میشل: چی شده؟ چه خبره؟ سیلوی: خب… میشل: نه… نگو که خودکشی کرده… سیلوی: نه، بدتر از این. میشل: بدتر؟ سیلوی: آره، اون یه سگ خریده. میشل: خب؟؟ سیلوی: افتضاحه. سر دو روز سگه فرار کرده و ژان پی یر به این نتیجه رسیده که هیچ کس حاضر نیست با اون زندگی کنه. اخراجش کرد ن، زنش ترکش کرده و سگش هم ولش کرده!