کتاب ترک عادت قضاوت نادرست

(باورهای سد راهتان را کنار بگذارید و به زندگی بهتر برسید)
این کتاب درباره قضاوت نادرست که نویسنده آن را مساوی با جدا افتادن از عشق می داند نگارش شده است. گابریل چرخه قضاوت نادرست را نشان می دهد و به عنوان انگاره ای اعتیادی مراحلی را که باید طی کرد تا از دام آن گریخت معرفی و تشریح می کند؛ او نه تنها راهی برای رهایی از قضاوت منفی پیش روی خواننده خود می گذارد، بلکه چگونگی رهایی از افکار مخرب و ناراحت کننده را در هنگامی که فرد احساس می کند مورد قضاوت نادرست قرار گرفته است نمایان می سازد.
گزیده ای از کتاب وقتی شروع به نگارش این مقدمه می کنم، انگشتانم می لرزند. از خودم می پرسم تو کی هستی که کتابی به نام ترک عادت قضاوت نادرست بنویسی، درحالی که بی وقفه در حال قضاوت نادرست هستی! نفسی عمیق می کشم و خود را جمع وجور می کنم. برای نوشتن یک کتاب قرارداد امضا کرده ام. مهلت هم تعیین شده است. متعهدم و باید این کتاب را بنویسم. آرام روبه روی کامپیوتر می نشینم. انگشتانم را روی کلیدهای صفحه کلید می گذارم، نفس عمیق می کشم و شروع به تایپ می کنم. حقیقت شما التیام می بخشد باآرامش نفس می کشم. به ذهنم می رسد هرچه صادق تر و بااصالت تر با قضاوت نادرست رفتار کنم، کتاب بهتر می شود. می پذیرم که ما به هم شبیه هستیم، بدون توجه به اینکه چقدر معنوی، مهربان و پرمحبت باشیم، همه از قضاوت نادرست متضرر می شویم. قضاوت نادرست رفتاری رایج و فراگیر است. تعهد من در مقام معلم معنوی این است که به حقایق توجه کنم. برای اینکه رابطه ما مؤثر واقع شود، باید حقیقت را با شما در میان بگذارم. به موضوع توجه کنید: من همه روزه با قضاوت نادرست دست وپنجه نرم می کنم. تا بخواهید نادرست قضاوت می کنم، از خارجی ها و غریبه ها برای نظرات و باورهای سیاسی شان انتقاد می کنم، در رسانه اجتماعی به بهانه اینکه آشنایانم مطالب بی ربط می نویسند، از آن ها انتقاد می کنم، درباره افراد برای تأدیب فرزندانشان نقد و قضاوت نادرست می کنم، از دختری که جلوی من در صف بیش از اندازه آهسته راه می رود، انتقاد می کنم، از شوهرم به دلیل اینکه مطابق میل من رفتار نمی کند، انتقاد می کنم و درباره اش قضاوت نادرست می کنم و البته خودم را در زمینه های گوناگون زیر ذره بین می گذارم و قضاوت نادرست می کنم. سال ها درباره کارم حرف می زدم و بر رفتارم صحه می گذاشتم و اشکالی را متوجه خودم نمی دیدم. وقتی درباره دیگران قضاوت می کنیم، حق به جانب می شویم. وقتی به آسیب پذیری خود فکر می کنیم، وقتی احساس ناامنی می کنیم، در مقام قضاوت نادرست درباره دیگران برمی آییم و وقتی درباره دیگران حرف می زنیم و درباره رفتارشان قضاوت می کنیم، انگار حالمان بهتر می شود، خودمان را عاقل تر، مدبرتر، باهوش تر و سالم تر از بقیه می پنداریم. اما به ناچار این احساس رنگ می بازد. وقتی درباره دیگران قضاوت می کنم، احساس می کنم انرژی ام تحلیل می رود و افکارم مکدر می شود. بارها و بارها احساس کرده ام وقتی درباره دیگران قضاوت می کنم، ناراحت می شوم و همخوانی ام با همسرم کم و کمتر می شود. در این کتاب تعریف من از قضاوت نادرست کاملاً رک و راست و مستقیم است: جداافتادن از عشق. درست در لحظه ای که خود را متفاوت از دیگران می بینیم، گرفتار نظام باور کاذب می شویم و از طبیعت خود فاصله می گیریم که همان عشق است. ما در اعماق وجودمان دوستدار، مهربان و پرمحبتیم. من در جای جای این کتاب این واقعیت را عشق نام گذاشته ام. جدایی از عشق باعث و بانی همه چیز است. از زورگویی در زمین بازی گرفته تا نژادپرستی سیستماتیک، تعصبات سیاسی، بیزاری از غریبه ها و حتی تروریسم. ما در زمانه ای زندگی می کنیم که دورویی و تفرقه انداختن رفتاری عادی و جدایی، هنجاری عمومی شده است. وقتی احساس می کنیم کسی به ما حمله کرده است، واکنش و جواب ما حمله متقابل است. خود را مجاز به ضد حمله می دانیم تا در برابر حمله از خود دفاع کنیم که فقط باعث جدایی بیشتر می شود و بر ابعاد مسئله می افزاید. متأسفانه اینترنت می تواند این موضوع را شدت ببخشد. ما افراد گوناگون در سنین متفاوت را می بینیم که از طریق رسانه های اجتماعی دیگران را تخریب می کنند و این نتایج فاجعه بار به همراه دارد. حکایات متعدد درباره دانش آموزان دبیرستانی و دانشجویان دانشگاه ها می خوانیم و می شنویم که با احساس آزار و اذیت اقدام به خودکشی می کنند. افراد موفقی را می بینیم که با مقایسه خود با دیگران افسرده می شوند. بیش از ده سال در نقش دانشجو و سپس معلمِ امور معنوی به هراس و قضاوت نادرست خود فکر کردم. از روی اشتیاق و با صداقت توانستم مشکلم را با مسئله قضاوت نادرست حل کنم. در این کتاب حقایق رنج کشیدن خود را با شما در میان می گذارم و از درس هایی سخن می گویم که در این رهگذر آموختم، درس هایی که همه روزه تمرین می کنم و احساس بسیار خوبی به من داده اند. درحالی که هنوز با عادت قضاوت نادرست مشکل دارم، تغییری شگفت انگیز کرده ام. اجازه بدهید بیشتر توضیح بدهم: معجزه در این نیست که همه افکارم را درباره قضاوت نادرست از خود دور کرده ام، معجزه در این است که دیگر آن ها را باور ندارم، ازاین رو درحالی که هنوز چالش قضاوت نادرست با من دست وپنجه نرم می کند، آموخته ام که این قضاوت چیزی نیست که من هستم. برای شروع سفرِ التیام قضاوت نادرست و حفظ و حراست از عشق باید به این موضوع توجه کنیم که همه ما یک مسئله و یک راه حل داریم. مسئله ما این است که از عشق جدا شده ایم و راه حل آن هم این است که به عشق بازگردیم. ابتدا اجازه بدهید بررسی کنیم که چرا از عشق جدا شدیم. اگر از دیدگاه معنوی نگاه کنیم، خدشه دارشدن زندگی ما از لحظه ای شروع می شود که صدای درونی هراس ما بین ما و عشق، محبت و یگانگی فاصله بیندازد. جدایی ما از عشق می تواند نتیجه تجربه یک ضربه روانی به شدت دردناک یا حادثه ای به ظاهر خوب و بی اهمیت باشد. این لحظه ای شروع می شود که خود را متفاوت از دیگران ارزیابی یا فکر کنیم به اندازه کافی خوب نیستیم. جدایی از عشق می تواند از دوران طفولیت شروع شود. نوزاد ممکن است در محیطی خصمانه پا به دنیا بگذارد و احساس کند در دنیای پر از خطر و ناامنی حامی و پشتیبان ندارد. جدایی می تواند از لحظه ای شروع شود که بچه ها متوجه شوند به دلیل نژاد یا جنسیت با آن ها متفاوت رفتار می شود. در این لحظه حس وحدت و یگانگی از آن ها گرفته می شود و به شقاوت دنیا پی می برند. در کودکی به بیشتر ما می گویند که به اندازه کافی بااستعداد یا باهوش نیستیم، به اندازه کافی قوی نیستیم، به اندازه کافی زیبا نیستیم یا کیفیت مثبت دیگری را کم داریم. در این زمان است که خود را جدا از دیگران احساس می کنیم. این جدایی به ما القا می کند که در دنیا تنها هستیم. وقتی می خواهیم موجودی ویژه یا بهتر از دیگران باشیم، بازهم از دیگران جدا می شویم. ممکن است کودکی به این نتیجه برسد که آدم های پول دار موجوداتی ویژه اند. درحالی که همه ما حکایاتی متفاوت داریم که بین ما و عشق فاصله انداخته است و جملگی از تنهابودن در این جهان می ترسیم. جداشدن از عشق حادثه ای دردناک است و وقتی درد می کشیم، احساس ناامنی می کنیم. یکی از راه های مبارزه با این ترس، قضاوت نادرست درباره دیگران است. احساس می کنیم قضاوت نادرست درباره دیگران یکی از حساب های بزرگ ماست. ندای نفسِ ترس به دلیل باور جدابودن به هیجان می آید. نفس جدایی ما را تقویت می کند و به ما می گوید کمتر یا بیشتر از دیگران خاص هستیم. وقتی از مفهوم خاص استفاده می کنیم، یعنی تصور می کنیم دیگران چون پول دارترند، جذاب ترند یا از نژادی برترند، بر ما ارجح اند. در مسیر متفاوت و خلاف این هم وضع به همین شکل است، با این تفاوت که در اینجا فرض می کنیم ما از دیگران بهتر و مرغوب تریم. وقتی دنیا را از دریچه خاص بودن نگاه می کنیم، ابرهای سیاه قضاوت نادرست ما را از روشنایی و پیوندمان با دیگران محروم می کنند. یکی از مظاهر خاص بودن، رابطه خاص است که نفس از آن استفاده می کند تا از ما در برابر احساس درد و تألم ناشی از جدایی حمایت کند. ما به سبب جداشدن از عشق و فاصله گرفتن از حقیقت، احساس گناه فراوان می کنیم، تلاش می کنیم آسودگی را در دیگری پیدا کنیم، به این فکر می کنیم که دیگری می تواند ما را کامل کند و بعد احساس گناه خود را فرافکنی می کنیم. این گونه است که رابطه خاص ایجاد می شود. رابطه خاص خود را در بسیاری از زمینه های زندگی ما نشان می دهد. برای مثال، شاید معلمان و مرشدان خود را خاص ارزیابی کرده اید، زیرا نگاهتان به آن هاست و آن ها در مقاطع خاصی از زندگی شما را راهنمایی کرده اند یا شاید شریک عشقی را به بت تبدیل کرده اید و احساس می کنید بدون عشق او نمی توانید زندگی کنید. روابط خاص در مواقعی بی آزار به نظر می رسند، مانند خاص بودنی که به پدر یا مادرتان تعمیم داده اید. هرکس را که خاص ارزیابی کرده اید به ناچار روزی شما را به شکلی ناامید می کند. نفس آن ها همیشه خودی نشان خواهد داد (به هر صورت آن ها انسان اند) و شما ناراحت به حال خود رها خواهید شد تا احساس تنهایی کنید. این تجربه احساس اولیه جدایی و انفصال را شدید می کند. شما به این نتیجه می رسید کسی را که خاص می پنداشتید، زیاد هم خاص نیست. وقتی بت های شما فرو می ریزند، شما هم با آن ها فرو می ریزید. هرگاه بر این باور باشیم که کسی منبع شادی یا تألم ماست، احساس گناه را به آن ها هم تعمیم می دهیم و چرخه قضاوت نادرست را راه می اندازیم. چرخه قضاوت نادرست ماهیت راستین ما عشق است؛ اما جایی در زندگی، معمولاً در دوران کودکی، حادثه ای خاص سبب می شود از آن ماهیت خاص فاصله بگیریم. جدایی از عشق در ما احساس خاص بودن یا نابسندگی ایجاد می کند که به احساس تنهایی و درنتیجه هراس منجر می شود. ما می خواهیم از خود در برابر این ترس حمایت کنیم، بنابراین آن را به شکل قضاوت نادرست فرافکنی می کنیم. می دانیم موجوداتی مهرورز و دنبال پیوند و ارتباط هستیم؛ اما در جدایی خود در رؤیا به سر می بریم. ما بدون اینکه متوجه باشیم برای اینکه از حقیقت دور شده ایم، در اعماق وجودمان درباره خودمان قضاوت نادرست می کنیم و درنهایت هم به احساس گناه و خجالت می رسیم. احساس گناه ناخودآگاه به قدری دردناک است که چاره ای نداریم جز آنکه آن را فرافکنی کنیم تا از رنج و ناراحتی خود بکاهیم. با فرافکنی قضاوت نادرست درباره دیگران، منکر احساس گناه خود می شویم و آن را در خود سرکوب می کنیم که نیمه هوشیار در ما احساس گناه بیشتر می کند، زیرا می دانیم قضاوت نادرست با آن کس که به راستی هستیم، تفاوت دارد. احساس گناهی که از قضاوت نادرست درباره دیگران به ما دست می دهد، به خود ما تعمیم داده و چرخه باطل شروع می شود، همان چرخه قضاوت نادرست. هرچه بگویم کم گفته ام. قضاوت نادرست دلیل اصلی احساس تنهایی و انزوای ماست. فرهنگ و رسانه های ما بر موقعیت اجتماعی، وضع ظاهری، جدایی نژادی، دینی و ثروت مالی ما تأثیر فراوان می گذارند. ما به گونه ای تربیت شده ایم که احساس می کنیم کمتر از دیگرانیم، بنابراین از قضاوت نادرست برای منزوی کردن خود، فاصله گرفتن از تألم، احساس نابسنده بودن، نداشتن امنیت خاطر و بی ارزش بودن استفاده می کنیم. قضاوت نادرست درباره دیگران و مسخره کردن آن ها ساده تر از بررسی کمی ها و کاستی های خود است. قضاوت نادرست انگاره ای اعتیادی است قضاوت نادرست پاسخی اعتیادی به ضربه های روانی در عمق ریشه گرفته است، اولین ضربه روانی جدا افتادن از عشق است. از دیدگاه معنوی انتخاب ترس و جدایی به جای عشق، بین ما و حقیقت فاصله می اندازد و بدین گونه پیوند و اتصال خود با وجودمان را از دست می دهیم. در این شرایط به وجود خود پشت و آنچه را خیال می کنیم، به دیگران فرافکنی می کنیم. احساس گناه و اندوه تمام وجود ما را دربر می گیرد، زیرا در عمق وجود خود می دانیم که به عشق پشت کرده ایم؛ اما نمی توانیم احساس گناه خود را درک کنیم، ازاین رو تا بتوانیم از احساس کردن آن اجتناب می ورزیم. این گونه است که چرخه قضاوت نادرست به انگاره ای اعتیادی تبدیل می شود. وقتی از احساس گناه، درد و تألم خود با فرافکنی آن به دیگران اجتناب می کنیم، به شکلی کرخت می شویم، مانند هر داروی خوب دیگر درد ما را بی حس و توجهمان را به جایی دیگر جلب می کند. حتی ممکن است احساس وجد و شعف پیدا کنیم و شایعه، مثالی عالی است. هرگاه با دوستانتان دور هم جمع می شوید تا به شکلی از کسی انتقاد و درباره او قضاوت نادرست کنید، از جراحات احساسی خود اجتناب می کنید. از قضاوت نادرست همانند وسیله ای برای کرخت کردن خود و رسیدن به وجد و شعف استفاده می کنید. شایعه به ویژه بد است، زیرا در ما این توهم را ایجاد می کند که با دیگران در پیوند و ارتباطیم؛ اما واقعیت این است که با شایعه تألم خود را به دیگران تعمیم می دهیم. شایعه موقت و گذرا آرامش ایجاد می کند تا درباره خود قضاوت نادرست و به خود حمله نکنیم. ما تمام مدت قضاوت نادرست کردن را تکرار می کنیم؛ من به اندازه کافی خوب نیستم، چرا این اشتباه را مرتکب شدم، من زشتم، به اندازه کافی باهوش نیستم و... . ما ناخودآگاه با انتخاب قضاوت نادرست درد موجود ناشی از جراحات خود را عقب می زنیم. توجه داشته باشید که قضاوت نادرست درباره خویشتن به جایی نمی رسد. برای رسیدن به التیام لازم است ناراحتی را احساس کنیم؛ اما ما هراسیده تر از آنیم که این کار را بکنیم، بنابراین به جای آن شایعه پراکنی و قضاوت نادرست می کنیم و خود را قربانی جهان می دانیم. قضاوت درباره خود به عنوان قربانی، امن تر از آن است که با جراحات روانی خود روبه رو شویم و این گونه قضاوت درباره خود به اعتیاد تبدیل می شود. انگاره اعتیادی تحت تأثیر انکار ما شدت می گیرد. ما در آرزوی احساس بهتریم؛ اما انکار این نوع قضاوت مسئله است. درواقع ما قضاوت را راه حل می پنداریم و آن را راهی برای حمایت و حراست از خود می دانیم. نظام باوری ناهوشیار ما را در چرخه قضاوت نادرست نگه می دارد، زیرا وحشت داریم با درد و رنج خود روبه رو شویم. ما با استفاده از قضاوت می خواهیم از خود در برابر عمیق ترین جراحات احساسی و روانی محافظت کنیم. تکرار قضاوت نادرست عادت را شکل می دهد. اگر رفتاری را بارها و بارها تکرار کنید، گذرگاه های عصبی خود را تقویت می کنید. با گذشت زمان این رفتار طبیعت دوم می شود و هرچه انگاره قضاوت نادرست را بیشتر تکرار کنید، آن را بیشتر باور می کنید. ابراهام هیکس می گوید: «باور فقط فکری است که مرتب به آن می اندیشید». شما با تکرار باورهای خود حقیقت خود را خلق می کنید. وقتی قضاوت نادرست نظام باور شما باشد، همیشه احساس ناامنی خاطر می کنید، خود را آماج حمله می دانید و حالت تدافعی می گیرید. اگر قرار باشد عادت قضاوت نادرست را حذف کنید، باید نظام باور خود را تغییر دهید. هدف ما این است که راه رسیدن به عشق را پیدا کنید. راه التیام قضاوت نادرست از همان لحظه جدایی با رؤیای بد زندگی کرده ایم و عادت قضاوت نادرست ما را در خواب نگه داشته است. التیام قضاوت نادرست بیرون آمدن از رؤیا و بازگشت به آرامش و صلح است. وقتی از عادت قضاوت نادرست خود آگاه تر شدم، احساس کردم از خواب بیدار شده ام. من عاشقانه شاهد رفتارم بودم و دیدم که لحظات به ظاهر جزئی و معصوم قضاوت نادرست من به همان اندازه منفی گرا و مخرب اند. دیگر نمی توانستم احساس گناه ناشی از گیرافتادن در چرخه قضاوت نادرست را نادیده بگیرم. تصمیم گرفتم بدون نادیده گرفتن رفتار و به تعویق انداختن مواجهه با آن، مستقیم با آن سرشاخ شوم. بنابراین مصمم شدم چرخه قضاوت نادرست را التیام دهم. می دانستم که اگر می خواهم چرخه را متوقف کنم، باید جدی باشم و راه حل را قبول کنم، حتی اگر لازم باشد نظام باورم را تغییر دهم که طی چند دهه حفظ کرده ام، ازاین رو بر آن شدم که به رشد شخصی و بهسازی معنوی خود بها بدهم. باید قضاوت نادرست را برای همیشه درمان می کردم. روند نابودی نظامِ باوری قضاوت نادرست مشکلات فراوانی را به من تحمیل کرد تا بتوانم به آرامش برگردم. با سفر التیام شخصی به شش مرحله رسیدم که جرئیات آن را در این کتاب توضیح داده ام. من هر شش مرحله را تجربه کرده ام و همچنان روزانه آن ها را تکرار می کنم. با تعهد برای ترک عادت قضاوت نادرست، آنچه آموخته ام از این قرار است: نخست، آموختم که مجبور نیستیم قضاوت نادرست را یکجا و به طورکلی کنار بگذاریم. در بسیاری از موارد به آن احتیاج داریم. باید بتوانیم بین آنچه ایمن و بی خطر است و آنچه این گونه نیست، تفاوت قائل شویم. باید به آنچه به نظر درست است، احترام بگذاریم و در ضمن بر همه قضاوت ها هم تأثیر نمی گذارد، یعنی انتخاب اینکه چه بخوریم، با چه کسی معاشرت کنیم یا سوار چگونه خودرویی بشویم، همگی انتخاب های شخصی اند. می توانیم از عقل سلیم و منطق و شم خود برای انتخاب اینکه چه چیزی به اعتقاد ما درست است، استفاده کنیم، می توانیم همه این کارها را بدون قضاوت انجام دهیم. عادت انتقادکردن و بدشمردن دیگران را باید رها کنیم. راه شناسایی اینکه در شرایط قضاوت نادرست نیستید این است که احساس خوب نداشته باشید، احساس کنید شرایط تدافعی دارید، احساس ترس یا احساس کنید که مورد حمله قرار گرفته اید. این نشانه آن است که از عشق فاصله گرفته و ترس را انتخاب کرده اید. وقتی تصمیمی می گیرید که به نظرتان مقبول است و با حقیقت اصیل شما همخوانی دارد، می دانید که تحت تأثیر قضاوت نفس قرار نمی گیرید. دوم، آموختم وقتی درباره دیگران قضاوت می کنیم، درواقع درباره خودمان قضاوت نادرست می کنیم. وقتی درباره جنبه ای از دیگران قضاوت می کنیم درواقع نشانه آن است که آن را در خودمان دوست نداریم. شاید این بیانگر جراحت روحی عمیقی است که علاقه ای به التیام آن نداریم. اغلب دیگران جراحات روانی ما را آشکار می کنند. وقتی این اتفاق می افتد، درباره آن ها قضاوت نادرست می کنیم، درحالی که باید بپذیریم این ناراحتی ماست. سوم، آموختم که قضاوت ممکن است ابتدا ما را به وجد آورد؛ اما بعد درمی یابیم که ما را به شکل منفی معلق کرده است. قضاوت نادرست از انرژی ما می کاهد، جسم و ذهن ما را ضعیف می کند، سبب می شود احساس تنهایی کنیم و بین ما، آرزوها، الهامات و عشق فاصله می اندازد. سرانجام به این نتیجه رسیده ام که با آنکه قضاوت به ظاهر قدرتمند است؛ اما رهاشدن از شر آن بسیار ساده است: به هراس نگاه و آن را برملا کنید. وقتی با استفاده از تمرین های این کتاب قضاوت نادرست را برملا می کنید، با آن رابطه جدید برقرار می کنید. مانند هر اقدام عادت زدا با آن رابطه جدید ایجاد می کنید تا به احساسی سالم تر برسید. در شرایط جدید آگاه می شوید که چگونه عادت آسیب می زند؛ اما غریزی می دانید با آن چه باید بکنید. تعهد من به التیام روابطم با قضاوت، زندگی مرا دگرگون کرده است. آگاهی از قضاوت نادرست به من کمک کرده است به آمادگی و حضور ذهن بیشتر برسم و به انسانی هوشیار تبدیل شوم. میل من برای اصلاح این مفاهیم مرا آزاد کرده است، توانسته ام رنجش ها را کنار بگذارم و از شر حسادت رها شوم. می توانم با کنجکاوی و عشق با تألم روبه رو شوم و از همه این ها مهم تر، با قضاوت و انتقاد رابطه سالم برقرار کرده ام و این گونه می توانم به عشق برگردم. ترک اعتیاد قضاوت نادرست فرایندی شش مرحله ای دارد که آن را ساده کرده ام تا تعهد به آن ها ساده تر شود. هر مرحله به مرحله بعد کمک می کند تا التیام راستین صورت گیرد. وقتی این فرایند را دنبال می کنید و حاضر می شوید آن را رها کنید، قضاوت نادرست، تألم، رنج و درد از میان می روند. مراحل ترک عادت قضاوت نادرست: مرحله 1: بدون قضاوت به تماشای قضاوت نادرست خود بنشینید مرحله 2: به جراحات روانی و احساسی خود بها بدهید مرحله 3: عشق را لحاظ کنید مرحله 4: برای اولین بار ببینید مرحله 5: ریسمان ما را ببرید مرحله 6: سایه ها را در روشنایی قرار دهید دنیای فراسوی قضاوت اگر آماده اید سفر کنارگذاشتن استنباط دروغین جدایی و خاص بودن را کنار بگذارید، خود را برای آنچه در پیش دارید آماده کنید. نویسنده این کتاب بر آن است که راه هایی برای رهایی از انگاره قضاوت و روآوردن به وحدت و یگانگی، آرامش و هماهنگی درونی را آموزش دهد. پیش از آنکه به این ترک عادت برسیم، نکاتی هست که باید بدانید و رعایت کنید. اول آنکه توصیه می کنم رفتاری مستمر و مداوم داشته باشید. مانند هر ترک عادتی هرچه متعهدتر باشید، به نتایج درخشان تری می رسید. همچنین توصیه می کنم پیشرفت خود را مرتب اندازه بگیرید. نترسید که موفقیت های لحظه ای خود را جشن بگیرید، این بخش مهم روند کار است، زیرا هرچه سلامت تر شوید، نفس شما در برابر رشد شما مقاومت بیشتری خواهد کرد. به همین دلیل است که گرامی داشتن این تغییر و جابه جایی به شما کمک می کند از قضاوت اجتناب کنید. همچنین مهم است که بدانید نفس شما چگونه دزدانه وارد صحنه می شود. هر آینه ما بر سایه ها و تاریکی ها نور بپاشیم، نفس فعال تر می شود و بر شدت فعالیتش می افزاید. می خواهم در اینجا بر دخالت خود علیه مقاومت نفس بیفزایید تا وقتی که نفس از راه می رسد، در برابرش آمادگی بیشتری داشته باشید. نفس منکر پیشرفت شما می شود و از نتایج شما انتقاد یا درباره آن ها قضاوت می کند. در سراسر این کتاب توضیح داده ام که چگونه بر رنج و آلام خود می افزایید. به شما کمک می کنم سایه ها و تاریکی ها را شناسایی کنید. وقتی این کار را بکنید، از قضاوت درباره خود رها می شوید. در فضای قضاوت درباره خود ممکن است تحت تأثیر هراستان فلج شوید و به این نتیجه برسید که باید متوقف شوید. هرکس که این کتاب را می خواند، به دام قضاوت نادرست خود می افتد. من در هر سطر از کتاب به موضوعی توجه کرده ام. هرچه بیشتر به عمق اقدامات رفتم، صدای منتقدان بلندتر شد؛ اما به جای اینکه تسلیم صدای ترس شوم، متوسل به عشق شدم که در هر مرحله وجود دارد. بهترین راه مبارزه با خودقضاوتی این است که عمیق تر وارد ترک عادت قضاوت شوید، هر مرحله شما را به آزادی و آسودگی بیشتر رهنمون می شود. به این فرایند اعتماد کنید و مستمر و پایدار باقی بمانید. وعده ترک قضاوت این شش مرحله نویدهای متفاوت به ما می دهند. نتایج کوچک و بی اهمیت حذف می شوند، مهرومحبت جای حمله را پر می کند و شما بیش از هر زمان دیگری احساس آرامش می کنید. من می توانم بر این نتایج مهر تأیید بزنم، زیرا با آن زندگی کرده ام. هرگز به اندازه زمانی که درباره این مراحل مطلب می نوشتم، احساس آزادی نکردم. معجزه همچنان از راه می رسد. وقتی حالتان بهتر می شود، مقاومت در برابر عشق را کنار می گذارید. هرچه این مراحل را بیشتر تمرین کنید، آگاهی و هوشیاری شما بیشتر با عشق عجین می شود و ارتعاش های پرانرژی تری از شما پراکنده می شوند. وقتی با عشق هماهنگ باشید، آنچه را می خواهید بیشتر به دست می آورید. انرژی شما چیزهایی از جنس خود را جذب می کند، بنابراین وقتی انرژی تان را جابه جا می کنید و از قضاوت تدافعی به عشق آزاد می رسید، زندگی تان پرابهت می شود. آنچه را به واقع می خواهید جذب می کنید، روابط شما التیام پیدا می کند، سلامتی تان افزایش می یابد و بیشتر احساس امنیت خاطر می کنید. من این کتاب را نوشتم تا جملگی به احساس بهتری برسیم. در مقام فعال در حوزه معنویات معتقدم بزرگ ترین کاری که برای جهان می توانم بکنم، این است که به مردم کمک کنم تا با عشق پیوند دوباره برقرار کنند. وقتی این تغییر را به وجود می آوریم، با فرکانس جدیدی ارتعاش پیدا می کنیم. وقتی فرکانس خود را تغییر می دهید، خانواده، همسایگان و دوستانتان بهره می برند. تغییر انرژی فرد می تواند بر همه این کره خاکی تأثیر بگذارد و وقتی بیشتر و بازهم بیشتر عشق را مرتعش کند، ارتعاش تنفر و قضاوت نادرست ضعیف می شود. دورانی که در آن زندگی می کنیم ایجاب می کند به عشق متعهد شویم. ما تقسیم شده، هراسان، خشمگین هستیم و ضربه روحی خورده ایم. تنها راهی که می توانیم در این اوقات دوام بیاوریم و بقا پیدا کنیم این است که فرکانس خود را تغییر دهیم. موضوع فقط شادی و جذب بیشتر نیست، بلکه التیام جهان است. ما همه رسالت فعال درونی خود را احساس می کنیم. وقتی تغییر درونی می کنیم، به طور غریزی می دانیم که چگونه آن را در بیرون از خود به معرض نمایش بگذاریم. ما با مهرومحبت و بخشودن رهبری می کنیم و اندیشه عاشقانه معجزه می کند. از این مراحل برای برداشتن همه موانع استفاده کنید، عشق را بیشتر تعمیم دهید و زندگی پرمعجزه تر داشته باشید.