قبل از اینکه بفهمیم مسی برای حل مشکلات چگونه تصمیم می گیرد، باید ابتدا ببینیم همۀ ما چطور عمل می کنیم. برای این سؤال یک پاسخ واضح وجود دارد: وقتی می خواهیم تصمیمی بگیریم، در مورد گزینه های ممکنمان فکر می کنیم. وزن تمام اتفاق ها را دقیقاً در نظر می گیریم و سپس مناسب ترین گزینه را انتخاب می کنیم. ما از کیفیت مخصوص انسانی مان که ما را از حیوانات متمایز می کند، به خوبی استفاده می کنیم و آن چیزی نیست جز قدرت تعقل. هر روزه هزاران تصمیم می گیریم که بیشتر آن ها به صورت ناخودآگاه اتفاق می افتد، بدون آنکه اصلاً از آن آگاه باشیم. مثلاً وقتی هر صبح می خواهیم صبحانه بخوریم، چند تصمیم می توانیم داشته باشیم؟ بلافاصله پس از بیدار شدن صبحانه بخوریم یا ابتدا دوشی بگیریم و لباسمان را عوض کنیم؟ چای، قهوه، آب میوه، آب؟ لیوانی بزرگ یا فنجانی کوچک؟ نان تست یا غله؟ همۀ این سؤال های معمولی و بسیاری دیگر باید حتی برای یک صبحانۀ ساده با تست نیز پاسخ داده شوند و تازه هنوز روزمان شروع نشده است. وقتی این انتخاب ها و مشابه آن ها را برای کارهای معمول روزانه و فعالیت های سادۀ فیزیکی انجام می دهیم، انگار هیچ تصمیمی نگرفته ایم. فرایندهای روانی طوری عادی شده اند که با تکرار دائمی، ما را فقط با حالت خودکار روی آن ها سُر بدهند تا بدون فکر خاصی کار را با کارایی مناسب به انجام برسانیم، اما آن ها تصمیم های ما هستند و در هر سطحی که باشند، ما انتخابشان کرده ایم و می توانستیم انتخاب دیگری داشته باشیم: چای به جای قهوه، یک لیوان آب میوه در کنارش، نان غله به جای تست، همراه تکه ای میوه، کمی زودتر بیدار شویم و حسابی برای صبحانه وقت بگذاریم، کمی با اخبار یا رسانه های اجتماعی مشغول شویم تا اینکه بخواهیم خانه را سریع ترک کنیم. احتمال های بی پایانی برای همۀ ما در تمام زمان ها وجود دارد و دلیل اینکه انتخاب های دیگر را به جای کارهای معمولمان برنمی گزینیم این است که خالق عادت هایی هستیم که از طریق ناخودآگاهمان هدایت می شوند. البته درهرحال کم وبیش عقلایی هستیم. با وجود مغز پیچیدۀ انسانی، همۀ ما می توانیم آگاه شویم، بدانیم و در هر کاری که انجام می دهیم تصمیم های عاقلانه بگیریم؛ البته بیشتر اوقات این کار را نمی کنیم. به جای آن، فرآیند تصمیم گیری خود را زیر سطح هوشیاری مان پنهان می کنیم و به جای آن برای انجام کارها به اولویت های فکرنشده و به عادت تبدیل شده اعتماد می کنیم. شیوه ای که ما تصمیم گیری می کنیم را پروفسور دانیل کانمن، برندۀ جایزه ی نوبل روان شناسی به خوبی توضیح داده است. کتاب او با نام اندیشیدن، سریع و آهسته، تئوری فکر گسترش یافته را در طول تحقیقاتش برجسته کرده است.