“فرامولود در سومین جنایتش، تصمیم گرفت نوعی آژمایش تجربی انجام دهد. بررسی اینکه آيا امکان دارد یک نفر، یک انسان، به دلیل شدت خونریزی داخلی بمیرد بدون اینکه اندامش قطع و یا زحمی شود. برای همین ابتدا قربانی اش را با دارو بیهوش کرد، او را محکم بست و دست چپش را با دقت بسیار و بدون اینکه به پوست صدمه بزند مورد ضرب و شتم قرار داد. امیدوار بود که آن قدر قربانی اش را بزند که به دلیل خونریزی داخلی جان بدهد ولی متاسفانه، در این راه شکست خودر. خون در بدن قربانی اش جمع شد و قربانی تشنج کرد ولی زنده ماند. فرامولود فکر می کرد از دست دادن خون به این صورت قطعا باعث مرگ قربانی خواهد شد ولی مشخصا اصل موضوع را درست متوجه نشده بود.

این متد جدید قتل در مقیاس روش های مورد علاقه ی فرامولود، تنها آزمایشی جالب و سرگرم کننده بود و هیچ وقت نمی توانست به روشی مناسب برای قتل تبدیل شود برای همین هم برایش زیاد مهم نبود که نتیجه ی نهایی موفقیت آمیز باشد یا شکست بخورد. فرامولود بی خیال شد و چاقویش را بیرون کشید…”