فریدالدین عطار نیشابوری

فریدالدین محمد عطار نیشابوری از بزرگ‌ترین شاعران و عارفان فارسی‌زبان سدهٔ ششم و هفتم هجری است. دربارهٔ زندگی او اطلاعات قطعی چندان زیاد نیست؛ دانشنامهٔ ایرانیکا تولد او را حدود ۵۴۰ق / ۱۱۴۵–۱۱۴۶م در نیشابور و وفاتش را در ۶۱۸ق / ۱۲۲۱م در همان شهر ذکر می‌کند. حتی دربارهٔ جزئیات زندگی او، منابع تاریخی اختلاف‌هایی دارند.

لقب «عطار» با پیشهٔ او ارتباط دارد؛ در منابع، او به عنوان داروفروش و داروشناس نیز شناخته شده است. بعدها زندگی او بیش از همه با عرفان و تصوف و شعر فارسی گره خورد.

مهم‌ترین آثار عطار

از آثار مشهور منسوب به عطار می‌توان به این‌ها اشاره کرد:

منطق‌الطیر — مشهورترین منظومهٔ عرفانی او؛ داستان سفر گروهی از پرندگان برای یافتن «سیمرغ» است و مسیر این سفر با مراحل سلوک عرفانی پیوند دارد.
تذکرةالاولیاء — مهم‌ترین اثر منثور عطار و مجموعه‌ای از شرح احوال و حکایت‌های مربوط به عارفان و بزرگان تصوف.
الهی‌نامه
مصیبت‌نامه
اسرارنامه
مختارنامه
دیوان اشعار

فهرست آثار منسوب به عطار بسیار گسترده است، اما دربارهٔ اصالت بعضی از این آثار میان پژوهشگران اختلاف وجود دارد؛ بنابراین بهتر است همهٔ کتاب‌هایی که در منابع عامه به او نسبت داده می‌شوند، بدون بررسی علمی قطعی تلقی نشوند.