نویسنده در این کتاب بر مبنای کشفیات باستان‌شناسی سعی دارد تا به جنبه‌های مختلف مساله‌ی آریایی‌ها بپردازد. سرچشمه‌ و پراکندگی زبان‌هایی که به اعتقاد نویسنده اوپایی‌ها وارث آن‌ها به شمار می‌روند یکی از حوزه‌های مورد توجه نویسنده بوده است. ایشان به جای اصطلاح هند و اروپایی، اصطلاح کلی و کوتاه‌تر "آریایی" را پیشنهاد می‌کند. هم‌چنین در پی این است که آگاهی‌های ادبی شرق باستان و منطقه‌ی دریای اژه را با اطلاعات باستان‌شناختی و مردم‌شناختی کامل کند. و در زمینه‌ی مباحث نژادی، بررسی ساده‌ای از تاریخ نژادی اروپا و آسیا را عرضه کند. در این راستا کتاب به نه فصل تقسیم شده است. فصل اول به بحث زنان در دوران پیش از تاریخ اختصاص دارد. فصل دوم حضور آریایی‌ها در پهنه‌ی تاریخ و ورودشان در سرزمین‌هایی چون بین‌النهرین، هند، آسیای صغیر و ایران را دربرمی‌گیرد. آریایی شدن کشورهای حوزه‌ی مدیترانه هم‌چون تراکیایی‌ها و فریگیایی‌ها، هلنی‌ها و اژه‌ای‌ها، ایتالیایی‌ها و ... موضوع فصل سوم کتاب است. در فصل چهارم بازسازی فرهنگ آغازین آریایی‌ها به کمک دیرینه‌شناسی زبان صورت می‌گیرد و در فصل پنجم به بررسی حضور آن‌ها بر اساس مدارک باستان‌شناسی اختصاص دارد. موضوع فصل ششم این فرضیه است که آیا اروپای مرکزی را می‌توان خاستگاه آریایی‌ها دانست. در فصل هفتم به آریایی‌ها در شمال اروپا و در فصل بعد به آریایی‌ها در روسیه‌ی جنوبی پرداخته می‌شود. نقش آریایی‌ها در تاریخ نیز موضوع آخرین فصل کتاب است.