«ایرج کریمی»، فعالیت حرفه ای خود را در اواسط دهه پنجاه با دستیاری آغاز کرد. او دستیار «فریدون گله» در دو تا از فیلم های آخرش یعنی «کندو» و «ماه عسل» بود. ایرج کریمی که یک منتقد قابل اعتنا هم به حساب می آید، سال ها بعد شرح این دستیاری را در یادداشتی به یادماندنی در مجله «فیلم» منتشر کرد. درواقع بعد از به ثمر نشستن انقلاب اسلامی و فاصله ای که ناگزیر در فضای فیلم سازی اتفاق افتاد و برای چند سال، عملا جریان سینما را متوقف کرد، ایرج کریمی جذب فعالیت های انتقادی شد. در اوایل دهه 60 با ظهور مجله «فیلم»، ایرج کریمی به نوشتن درباره فیلم ها متمایل می شود و اولین یادداشت های خود را به صورت کاملا تئوریک درباره سینمای امریکا و خصوصا جریانات سینمای هنری و روشنفکری منتشر می کند. کریمی بعد از مدتی طرفدارانی پر و پاقرص پیدا کرد که از دریچه نگاه او سینما را رصد می کردند. او در این سلسله مطالب تئوریک خود سعی داشت مؤلفه های زیباشناسانه سینمای امریکا و سینمای هنری را دسته بندی کند و از هم تمیز دهد. فعالیت انتقادی او در دهه 60 به واقع، بسیار جدی است و در تربیت سلیقه و ذائقه تماشاگر پیگیر و فیلم بین تأثیر بسزایی دارد. از یادداشت های انتقادی مهم او می توان به «لمپنیسم در سینما» اشاره کرد که علیه سینمای «مسعود کیمیایی» به نگارش درآورد. این کتاب مشتمل بر گزیده ای از نقدهای سینمایی زنده یاد ایرج کریمی درباره سینمای ایران و جهان است.