کتاب انهدام یک قلب

آدم ها تسلیم کسانی هستند که به علم زندگی وقوف کامل دارند؛ ولی منی که در آن زمان دختربچه ای بیش نبودم هنوز نمی توانستم بفهمم که تو فراموشم کرده ای؛ نمی دانم چطور با پرداختن به تو به طور بی اندازه و دائم، اندیشه ای موهوم در من قوت گرفته بود؛ به نظر می رسید که اجباراً تو هم اغلب به فکر من بوده ای و انتظارم را داشته ای. چطور می توانستم باز هم نفس بکشم اگر اطمینان داشتم که برایت هیچ چیز نبودم، که هرگز خاطره ای از من به ذهنت خطور نمی کرد؟ این هشیار شدن ناگهانی و دردناک در برابر نگاه تو که به من نشان می داد که هیچ چیز از من در خاطرت نمانده بود، که رشته ی هیچ خاطره ای زندگی ات را به زندگی من وصل نمی کرد، برایم اولین سقوط در واقعیت بود، اولین حس قبل از وقوع سرنوشتم. پس تو مرا نشناختی و وقتی که دو روز بعد، در دیداری تازه، نگاهت با نوعی آشنایی و الفت مرا احاطه کرد باز هم به عنوان کسی که تو را دوست داشته بود و تو چشمش را به روی زندگی عاشقانه گشوده بودی مرا نشناختی بلکه تنها به عنوان دختر زیبای هجده ساله ای شناختی که دو روز قبل همین جا بر سر راهت قرار گرفته بود. با تعجبی محبت آمیز نگاهم کردی: لبخند ملایمی بر لب هایت خودنمایی کرد. دوباره به کنارم آمدی و آهسته تر راه رفتی. شروع کردم به لرزیدن. لرزش از یک شادی گنگ و خاموش… شاید می خواستی سر صحبت را با من باز کنی! حس کردم برای اولین بار برایت وجود دارم. من هم قدم هایم را آهسته تر برداشتم و منتظرت شدم و ناگهان بدون اینکه برگردم، حس کردم که تو پشت سرمی؛ می دانستم که حالا برای اولین بار صدای نازنینت را خواهم شنید. انتظار برایم در حکم یک فلج موقتی بود و می ترسیدم که مجبور به ایستادن شوم، زیرا قلبم به شدت می زد. حالا دیگر کنارم رسیده بودی. با شیوه ی ملایم و مهربانت شروع به حرف زدن کردی، مثل آنکه از مدت ها پیش با هم دوست باشیم.