بقا و دوام هر سازمان یا نهادی در گرو تعادل میان روش های اجرای کار با تحولات فراسازمانی است. اهمیت این همسویی و نیز درک ضرورت نقش آموزش کارکنان در بهبود عملکرد و دستیابی به اهداف سازمان علّت تدوین کتاب حاضر است. نگارنده در بیان کلیات و مبانی این موضوع بعد از ذکر تاریخچه، به ضرورت پرورش نیروی انسانی کیفی و باصلاحیت اشاره دارد و هدف از آن را بهبود اطلاعات، مهارت ها و نگرش های کارکنان در فرایند توسعه برمی شمرد. وی همچنین با معرفی نظام های آموزشی مختلف در جهان، به تشریح ساز و کارهای مربوطه می پردازد. در بخش فرایندهای برنامه ریزی در این حوزه نیز با تأکید بر لزوم شناسایی و اولویت بندی نیازهای آموزشی، به چگونگی تدوین یک برنامۀ عملیاتی، نحوۀ اجرا و ارزشیابی آن اشاره می شود. نویسنده در پایان با نگاهی انتقادی به مسائل و چالش های این حوزه در ایران، پیشنهادهایی راهبردی ارائه می دهد.