کتاب حیف حوصله ام پیر شده

محبوب من! دکمه را چه کسی اختراع کرده است؟ آن را برای بستن اختراع کرده است یا برای باز کردن؟ عاشق ها به بعضی از کلمه ها اجازه ی وارد شدن به حرف هایشان را نمی دهند. قفل ها را چه کسی اختراع کرده است، آنها را برای بستن اختراع کرده است یا برای باز کردن؟ محبوب من! آیا ممکن است کسی چیزی را ببیند و در عین حال چیزی را نبیند؟ کسی که چیزی را می شنود، آن را می شنود که وجود دارد. آن که چیزی را لمس می کند، چیزی را لمس کرده که وجود دارد. پس آن کس که درباره ی آنچه که نیست می اندیشد، درباره ی هیچ چیز می اندیشد. محبوب من! عاشق بودن، دوست داشتن چیزی است که به همه مربوط است. نباید تنها عده ای عاشق باشند. عشق یک سرمایه ی جهانی است. گنجی است بادآورده. پیش از شما خیال می کردم عشق در سیاره ی دیگری است. نمی دانستم همین جاست کنار شما، در قلب خودم همین قلبی که هنوز در سینه ام می تپد. شما همیشه اینجا بوده اید عشق گنجی بادآورده است، یغما نیست. محمد صالح علاء باید جست، پیدا کرد با سختی با رنج. عشق آماده، گوارا نیست. آُجرت عاشق رنج هایی است که می کشد. محبوب من! عشق را عاشق می سازد. اگر گوارا نیست خود عاشق آن را گوارا می کند. اگر چهره ندارد خود عاشق به آن چهره می دهد. گواراترین عشق برای عاشق آن است که خود به محبوب سر و شکلی بدهد. ایمان بیاورد در عالم محبوبی زیباتر از محبوب او پیدا نمی شود. آن وقت در برابر پای محبوبی که خود به آن سر و شکلی داده زانو می زند. به پچ پچ بگوید برای شما آمده ام، برای شما آماده ام. روز روزی ها، شب شبی ها می کند. محبوب من!شعر پیشرفت می کند. عشق پیشرفت می کند و عاشق، عاشق امروزی نگاهی اکسپرسیونیستی دارد، زیرا نقاش کلاسیک چیزی را می کشد که همه می بینند. اکسپرسیونیست ها فقط آن را میکِشندکه خود می بینند. محبوب من! چه سخت است قدم زدن کنار کسی که دیگر نیست. شما رفته اید و همه نگاهتان اینجا جا مانده است. در ایوان خانه ی ما مهتاب چنان کوچک شده که دیگر کسی در آن جا نمی شود. هر روز به عکس های جوانی ام و لبخند بی مقدمه ی شما نگاه می کنم. محبوب من! ببخشید که من پیر شده ام و شما همچنان جوان و تازه اید. شما می روید، همه ی پنجره ها برای شما دست تکان می دهند. بوی گیسوی شما اینجا چکار می کند؟ باز هم نسیمی راهش را گم کرده است. شما رفته اید و اشک هایم دلتنگی را به روی من می آورند. محبوب من! من هنوز شما را در آن سال ها پنهان کرده ام. سال هایی که باران کج می بارید، برف کج می بارید، مهتاب کج می تابید. بوی گیسوی شما بود و دلی بیقرار. من تاره فهمیده ام چرا پسرهای محله ی ما زود بزرگ شدند، داوطلبانه به سربازی رفتند. آب نبات ها چه مزه ای داشتند! یادش بخیر! عشق شما را با آسمان در میان گذاشتم، پرسیدم: نخستین بار چه کسی گفت که مرد گریه نمی کند؟