کتاب قواعد بازی

«قواعد بازی» عنوان نمایشنامه ای است از لوئیجی پیراندللو. پیراندللو نمایشنامه ی قواعد بازی را در سال ۱۹۱۸ نوشت، دو سال پیش از آنکه ویلیام باتلر ییتس نمایشنامه ی بی نظیر «جلجتا» را خلق کند. قواعد بازی داستان مردمانی است که در پی امیال خود می دوند و دست آخر تجسد خشونت بار این امیال از پای درشان می آورد. خشونتی که در این اثر خود را می نمایاند عنصری نیست که فرد را به سوژه ای منضبط و مطیع بدل کند، بلکه قدرتی است که استمرارش را در حفظ و بسط حیات سوژه می یابد؛ قدرتی که هدفش اداره و کنترل دقیق حیات است و فقط از این طریق موجودیت می یابد. نمایشنامه ی پیراندللو دوزخی است از خشونتی ناب، خشونتی که خود را به صورت خواننده می کوبد و مدهوشش می کند. لئونه تجسد این خشونت ناب است؛ او زیر بار دوئل نمی رود؛ گوییدو را روانه ی مذبح می کند و در نهایت این را مجازاتی درخور برای سیلیا و اعمالش می بیند؛ اما وقتی از خشونت حرف می زنیم، باید این پرسش مارکس را مطرح کنیم که در این میانه چه کسی مد نظر ماست. مارکس می پرسید پیشرفت، بله، اما برای چه کسی؟ حال باید پرسید سوژه ی خشونتی که در قواعد بازی اعمال می شود کیست؟ این خشونت ناب چه سویه هایی دارد و در چه بستری معنا می یابد؟