کتاب داستان های گربه ای

اگه می خوای بفهمی توی این زندون کی به کیه، باس با من حرف بزنی. داگ گفت: می دونی که منظورم چیه؟ در هر زندانی یکی هست. در زندان نورث سی کمپ اسمش داگ هسلت بود. داگ یک و نیم سانت کمتر از یک و هشتاد بود، با موهای زبر، سیاه و مواج که روی شقیقه ها خاکستری شده بود و یک شکم که از روی کمربندش آویزان بود. تصور داگ از ورزش، پیاده روی از کتابخانه (که به عنوان زندانی در آنجا گماشته شده بود.) تا سالن غذاخوری صد متر آن طرف تر و سه بار در روز بود. به گمانم با همین سرعت نیز مغزش را تمرین می داد. خیلی طول نکشید که فهمیدم او باهوش، مکار، حیله گر و تنبل است؛ خصایصی مرسوم میان مجرمین. طی روزهای اول در زندان جدید، داگ ضمانت کرد که می تواند لباس های جدید، بهترین سلول و پردرآمدترین شغل را فراهم کند و بفهمد که نیاز است دَم کدام زندانی ها و مهم تر از آن کدام زندان بانان را ببیند. از آنجا که من بیشتر زمان فراغتم را در کتابخانه می گذراندم (و آنجا به ندرت شلوغ می شد، با وجود اینکه زندان بیشتر از چهارصد زندانی را در خود جای داده بود) داگ به سرعت من را به در جریان سرگذشتش قرار داد. بعضی زندانی ها وقتی می فهمند که تو نویسنده ای، بی خیال حرف زدن می شوند اما بقیه نمی توانند ساکت شوند. با وجود علامت های سکوت که در سرتاسر کتابخانه چسبانده شده بود، داگ در دسته ی دوم قرار گرفت.