کتاب داستان چگونه کار می کند؟

در بیست و هشتم مارس ۱۹۴۱، ویرجینیا وولف جیب هایش را از سنگریزه پر کرد و پا به رود ارس گذاشت. همسرش، لئونارد وولف، وسواس فکری داشت و سالیان سال بود که یادداشت های روزانه ای می نوشت که در آن ها شرح غذای روز و مسافت طی شده با اتومبیل را ثبت می کرد. ظاهراً در روز خودکشی همسرش هم هیچ نکته ی متفاوتی در یادداشت روزانه وجود ندارد: مسافت طی شده با اتومبیل را درج کرده است؛ اما زندگی نامه نویس او، ویکتوریا گلندینینگ، نوشته که صفحه ی این روز با لکه ای محو شده است: «یک لکه ی زرد مایل به قهوه ای که پاک یا ساییده شده است. می تواند لکه ی چای، قهوه یا قطره اشکی باشد. نظیر این لکه در تمام سال های یادداشت نویسی نظیف لئونارد وولف وجود ندارد.» جزئیات داستانی ای که به حال وهوای لکه ی یادداشت لئونارد وولف نزدیک باشد آخرین ساعات زندگی توماس بودنبروک را توصیف می کند. خواهر توماس، خانم پرماندر، کنار بستر مرگ شب زنده داری می کند. با احساسات پرشور اما وارسته، لحظه ای به سوگواری اش اجازه ی بروز می دهد و نیایشی می خواند: «خداوندا، بیا و این نفس رو به زوال را پذیرا باش.» بعد تازه یادش می افتد که بقیه ی متن نیایش را نمی داند و به تته پته می افتد و فرجام ناگهانی اش را می بایستی با افزودن به درجه ی وقار جبران می کرد. حضار از شرم سرخ شدند. بعد توماس می میرد و خانم پرماندر خود را به زمین می اندازد و به تلخی می گرید. لحظه ای بعد دوباره بر احوالش مسلط می شود: صورتش هنوز خیس از اشک بود اما آرام و آسوده شده بود و به خودِ پیشینش بازگشته بود. روی پا ایستاد و سعی کرد به نحوه ی اعلام فوت فکر کند، بی شمار اعلامیه ی برازنده ی فوت باید یکجا سفارش داده شود. زندگی، پس از شیونی برای مرگ، به مشغله ها و روزمرگی ها باز می گردد. طبق معمول. اما انتخاب صفت «برازنده» باریک بینانه است، نظم بورژوازی با اعلامیه ی برازنده اش با زندگی در هم می آمیزد و توماس مان نشان می دهد که اعضای این طبقه ایمانشان را به استواری و افسون اشیاء حفظ می کنند، فی الواقع به آن متمسک می شود.