تحولات فرایند برنامه ریزی منطقه ای و تمرکز بر روابط فضایی سرزمین با نگاهی راهبردی موجب تغییر پارادایمی در علم برنامه ریزی شد تا نویدبخش راه و روشی کارا از یکپارچه سازی سیاست های اقتصادی، زیست محیطی، فرهنگی و اجتماعی مرتبط با اثرات فضایی و مکانی در کلیه سطوح ملی، منطقه ای، شهری و محلی باشد. بازنمود این تغییر پارادایم، گسترش برنامه ریزی فضایی راهبردی بود که در کشور با عنوان آمایش سرزمین مصطلح شد و امید است به مثابه ابزاری به منظور چیرگی بر تفکری که با کژاندیشی خود به کژکارکردی مدیریت توسعه منطقه ای منجر شده است از عدم تعادل های منطقه ای و مشکلات جدی سرزمین، نظام جمعیت و فعالیت بکاهد. در همین راستا کتاب حاضر به ارائه و تشریح بنیان های نظری و مدل های کاربردی در فرایند تهیه برنامه های آمایش منطقه ای، بررسی وضع موجود یک منطقه و فرایند آینده نگری و چشم اندازسازی توسعه منطقه ای، به نظام مدیریت و پایش برنامه های آمایش منطقه ای اختصاص یافته است.