«ژیل دلوز» (1925-1995)، فیلسوفی که چیزی را بدیهی نمی شمرد و اصرار می ورزید که قدرت حیات و کلیت حیات و نه فقط حیات انسان قدرتی برای مطرح کردن مسئله هاست؛ حیات را مسئله ای نه تنها برای اندیشیدن به موجودات بلکه برای اندیشیدن به کل حیات مطرح می کند. ارگانیسم ها، یافته ها، ماشین ها و امواج صوتی همگی پاسخ هایی به پیچیدگی و نیروی مسئله ساز حیات، و مسائل فلسفه، هنر و علم از تبعات قدرت پرسشگر و حیات هستند. قدرتی که حتی در کوچک ترین ارگانیسم ها و در گرایش آن ها به تحول، تغییر و صیرورت به بیان درآمده است. پافشاری دلوز بر مفهوم صیرورت، نشانگر گرایش عمومی پساساختارگرایی در اندیشه اواخر قرن بیستم است. در این کتاب آرا، اندیشه ها، و آثار دلوز، اندیشمند برجسته معاصر، بررسی می گردد.