دور شدن اهل کلیسا از مسیحیت اصیل و رواج دنیا طلبی و قدرت طلبی در دستگاه کلیسا، مخالفت ها و اعتراض هایی را، درون و برون کلیسا، در قرون وسطا موجب شد. مخالفان دستگاه کلیساخواهان، اصلاحات در زندگی، رفتار اجتماعی و اخلاقی کشیشان و بازگشت به ایده آل های مبلغان نخستین مسیحی بودند. اهل کلیسا نیز در برابر این مخالفت ها و اعتراض ها ساکت نشستند و هم چنان به مخالفت خود با بی عدالتی ها، تجمل پرستی ها و سایر مظاهر فساد در کلیسا ادامه دادند که این امر به ظهور و فرقۀ فرانسیس و دومینیکی موسوم به فرقه های مسکینان منجر شد. این دو فرقه الگوی جدیدی از زندگی راهبانه را عرضه کردند و خواستار آن شدند که به جای دیرنشینی صرف، به میان مردم عادی رفته، به جمع آنان بپیوندند، در کنار آنان باشند و همانند آن ها در فقر مادی زندگی کنند. به جرات می توان گفت که اکثر قریب به اتفاق فیلسوفان و متکلمان قرن سیزدهم و چهاردهم میلادی به یکی از این دو فرقه تعلق دارند. به طور کلی، فرانسیس ها، آگوستینی مشرب و دومینکی ها ارسطویی مشرب بودند. از آن جا که ارسطو از مقام مرجعیت و حجیت برخوردار بود، دومینیکی ها اندیشمندان "پیشرو" و فرانسیس ها اندیشمندانی "محافظه کار" به شمار می آمدند. از جملۀ این دانشمندان توماس آگوئینی، فیلسوف بزرگ دومینیکی و فرمانروای بی رقیب قلمروی کلام کاتولیکی است و بوناونتورا، مهم ترین نمایندۀ سنت آگوستینوسی در قرن سیزدهم است و از این حیث می توان تفکر او را در مقابل تفکر مشائی توماس قرار داد. کتاب حاضر جلد دوم از مجموعۀ 9 جلدی "تاریخ فلسفه" اثر فردریک کاپلستون، مورخ و فیلسوف معاصر انگلیسی است که به تاریخ فلسفۀ قرون وسطا از آوگوستینوس تا اسکوتوس اختصاص دارد.