کتاب هنر در لحظه زندگی کردن مولف شانا نیکوئست از نشر میلکان منتشر شده است. 

معرفی کتاب هنر در لحظه زندگی کردن کتاب هنر در لحظه زندگی کردن، نوشته ی شانا نیکوئست، کتابی عالی برای رهایی از اضطراب و دست یابی به روشی ساده تر و پرشورتر برای زندگی در قالب داستانی خواندنی است.  کتاب هنر در لحظه زندگی کردن را با ترجمه ای روان از معصومه محمودی و آرزو مومیوند در اختیار دارید. درباره ی کتاب هنر در لحظه زندگی کردن همه ی ما حتما بارها این جملات را شنیده ایم. در لحظه زندگی کنید! از لحظه لذت ببرید! اضطراب ها و نگرانی هایتان را کنار بگذارید و طوری زندگی کنید که انگار امروز آخرین روز زندگی تان است. اما حقیقت این است که با وجود درست بودن تمام این حرف ها، هیچ وقت کسی راهکاری برای انجام دادنش به ما یاد نداده است. ما همیشه این جملات را به شکل یک سری فرمول و دستورالعمل برای زندگی می خوانیم. بدون اینکه بدانیم چطور می توانیم آن را در زندگی خودمان پیاده کنیم. شانا نیکوئست در کتاب هنر در لحظه زندگی کردن، در قالب داستانی خواندنی و جذاب به ما می آموزد که چطور می توانیم  از اضطراب های روزمره زندگی رها شویم و روشی ساده تر برای زندگی پیدا کنیم. روشی که هرچند ساده است، اما می تواند زندگی ما را از این رو به آن رو کند، تحول ببخشد و شوری عمیق در آن بیافریند. کتاب هنر در لحظه زندگی کردن را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  کتاب هنر در لحظه زندگی کردن راهنمایی عالی برای تمام کسانی است که دوست دارند زندگی را بدون اضطراب و در آرامش طی کنند. بخشی از کتاب هنر در لحظه زندگی کردن متوجه شده ام در زندگی مان چندین مسیرِ مهم برای دگرگونی و تحول ما وجود دارد که بی شباهت به این تغییرها نیستند؛ جایی که گذشته دیگر گذشته و آغازی نو فرارسیده است. این سفر برای من تقریباً چهار سال طول کشید. سفری که از خستگی، چندکاره بودن و زندگیِ آشفته و پرجنجال آغاز شد و درنهایت به آرامش، ارتباط و آسودگی رسید. وقتی به پشت سر نگاه می کنم، می توانم دوره هایی از تحولاتِ دیگری را در زندگی ام ببینم. یکی از آن ها برمی گردد به سال آخر دانشگاه؛ یعنی زمانی که آن حس آشفتگی و جدایی را پشت سر گذاشته و دوباره ارتباطم با خدا، مردم، کلام و مسیرش را ازسر گرفتم. تحولِ دیگر در 29 سالگی ام بود که از شغلی که بیش از اندازه دوستش داشتم اخراج شدم. آن زمان باردار هم بودم و قراردادِ کتابی پیش رویم بود که برای تمام کردنش بسیار نگران بودم. آن فصل از زندگی ام درست مثل فرازونشیب های تند یک گردنه بود، مثل وصل شدن به مسیرهای جدید زندگی، نوشتن، مادرشدن؛ درحالی که با تمام توانم به شغل و هویتی چنگ انداخته بودم که دیگر متعلق به من نبود. سال ها پیش، دوستی فرزانه گفت آدمی تازمانی که درجهٔ سختی و مشکلاتش به بالاترین حد نرسد، متحول نمی شود. حرفش به نظر کاملاً درست است. یکی از اتفاقاتی که برای ایجاد تحول در زندگی به ما انگیزه می دهد، دل شکستگی است؛ دل شکستگی هایی که التیام نمی یابند و تحملشان بسیار سخت است. در هریک از این تحولات، زندگی ای که ساخته بودم درمقابل چشمانم از بین رفت. وقتی 21 ساله بودم، زندگی ام فقط به بطالت و خوش گذرانی و کتاب خواندن می گذشت که در آن میان، فقط کتاب خواندن مفید بود. وقتی 29 سالم بود، دل بستگی ام به شغلم ترسناک و تنش زا بود و معتقدم اخراج شدنم دراصل لطف خداوند بوده که آن هویت را ذره ذره از چنگم دربیاورد. در این تحول عمیق نیز، عدم اتصال من با روحم و افرادی که بیشتر از همه به آن ها اهمیت می دهم، آن قدر دردناک است که مشتاقم تمام زندگی ام را ازنو بسازم.