کتاب مفهوم قانون در ایران معاصر

قانون پدیده ی جدیدی نیست و با زندگی بشر ملازمه دارد. همواره و برای هر جامعه و ملتی، مفهومی از قانون وجود داشته که معیاری برای تنظیم زندگی مدنی بوده است: قانونْ نسبتی با عدالت دارد و عدالت نیز جایی مطرح می شود که ممکن است ظلم رخ دهد یا رخ داده است. بدین سان، مسئله ی اصلی نه بودونبود قانون، که امری قهری است، بلکه سازوکار استنباط، وضع، اجرا و تعلیق قانون، و البته تحول در معیار و مفهوم قانون در هر مکان و زمان است. اما این تحول در ایران، سرگذشت و سرنوشت خاصی دارد و منحنی قابل ملاحظه ای از حکمرانیِ سنتی تا بحران و بی قراری سنت و ظهور تلاش های نوگرایانه را نشان می دهد. این پژوهش به سرشت و سرنوشت قانون از بحران تا فروپاشی نظم سنتی در ایران پیشامشروطه می پردازد؛ سرگذشتی طولانی و پرفرازونشیب که از پایان صفویه (880 ـ 1101 ش/ 907 ـ 1135 ق) تا جنبش مشروطه خواهی (1285 ش / 1324 ق) و آغاز دولت مدرن در ایران را دربرمی گیرد.