این کتاب با دیدی فکری و عمیق در ارتباط با اوضاع «مهاجران»، نوشته شده و از نامه هایی حکایت می کند که نویسندگان غریبه و تنهای آن ها، پای نامه های دیگر را به میان می کشند و گویی درهم تنیده می شوند. شخصیت های این داستان، همان تبعیدشده ها، مطرودها، بی خانمان ها و یتیمانِ وطنی هستند که زمانه، کمرشان را شکسته است. در این داستان شخصیت های گوناگون از نانوا تا پستچی در هیاهوی زندگی به تصویر کشیده می شوند. این اشخاص نامه هایی می نویسند که در آن ها از سختی های غربت سخن می گویند، این درحالی است که می دانند بیشتر نامه های آن ها هرگز به مقصد نمی رسد. در این رمان هیچ پدیده ای قطعیت ندارد و نوشتار سرشار از شک و شبهه و بی مرزی است.