کتاب سرزمین موعود نشر نون

برجسته ترین چهره های اروپایی، نه فقط در اجلاس لندن، بلکه در تمام دوران اول ریاست جمهوری ام، آنگلا مرکل (صدراعظم آلمان) و نیکلا سارکوزی (رئیس جمهور فرانسه) بودند. آن ها به عنوان دو قدرت بزرگ اروپا، طی دو قرن اخیر دائم با هم جنگ و خونریزی داشته اند. ولی صلح و آشتی آن ها بعد از جنگ جهانی دوم، باعث شکل گیری اتحادیه ی اروپا و صلح در این قاره شده است. آن ها در ضمن بهترین دوست امریکا در صحنه ی جهانی محسوب می شدند. این دو رهبر مقتدر، با وجود آن که خلق وخوی متفاوتی داشتند، ولی در اغلب موضوعات با هم همکاری می کردند. مرکل، دختر یک کشیش لوتری، در آلمان شرقی کمونیست بزرگ شده و دکترای شیمی کوانتوم گرفته است. او بعد از سقوط پرده ی آهنین وارد عرصه ی سیاست شده و با صبر و تحمل سلسله مراتب ترقی را در حزب اتحادیه ی دموکراتیک مسیحی طی کرد. مرکل با آن چشمان درشت آبی، ظاهری خشک و جدی و تحلیل گر داشت که از لفاظی و شعار دادن خوشش نمی آمد. به همین خاطر هم گویا در اوایل، به خاطر مهارتم در سخنوری به من شک داشت. اما من وقتی این را شنیدم ناراحت نشدم، چون نفرت از عوام فریبی را یک ویژگی خوب در رهبر آلمان می دیدم. اما سارکوزی، از سوی دیگر، آدمی بسیار پرهیجان و احساساتی بود و به خاطر قد کوتاهش کفش های پاشنه ی بلند می پوشید و انگار از توی تابلوهای تولوز لوترک درآمده بود. از خانواده ای ثروتمند بود، ولی خودش می گفت جاه طلبی هایش به خاطر این است که حس می کند توی زندگی عقب افتاده است. او نیز مثل رکل رهبر جناح راست مرکزی حزب خود بود و با حمایت از اقتصاد آزاد، مقررات کارگری آسان گیر و مالیات کمتر در ریاست جمهوری پیروز شده بود. او برخلاف مرکل، در سیاست دائم تغییر موضع می داد و قبل از آمدن به اجلاس سران بیست، افراط کاری های سرمایه داری جهانی را مورد سرزنش قرار داده بود. برخلاف مرکل، زبان انگلیسی اش ضعیف بود و مترجمش همه جا به دنبالش بود و او را تصحیح می کرد. سارکوزی دائم دست هایش را تکان می داد و با احساس و هیجان حرف می زد و همواره می خواست در مرکز توجه باشد.