کتاب ماجرا از این قرار بود...

«فردیناند فون شیراخ» در این کتاب، پدری است که وکیل است و از یک خانواده معروف و متنفذ در آلمان می آید. پدری که معتقد است مجرم را باید مجازات کرد ولی سرزنش نه؛ چراکه اگر هر کس در همان شرایطی که او قرار داشته قرار بگیرد به احتمال زیاد همان کارها را انجام می دهد. پدری که در این کتاب داستان های پرونده های جورواجورش را به سبکی بدیع تعریف می کند و مخاطبش را در دریای روایت هایش مدهوش می سازد. «قسم»، «پیاله ناشناس»، «عشق»، و «دردسر» برخي از عناوین داستان های کتاب است.

قاضی ها در اتاق مشاوره ردای خود را پوشیدند. یکی از اعضای هیئت منصفه چند دقیقه دیرتر رسیدند و از نگهبان ها هم یکی به دلیل دندان درد تعویض شد. متهم لبنانی نخراشیده ای به نام ولید ابوفطرس بود که از همان ابتدا سکوت کرد. شاهدان شهادت دادند و قربانی ماجرا هم کمی پیاز داغ داستان را زیاد کرد. بعد مدارک مورد ارزیابی قرار گرفتند. بحث در مورد سرقتی معمولی بود که می توانست محکومیت پنج تا پانزده ساله برای متهم داشته باشد. قضات همگی هم رأی بودند و تردیدی درباره ی ارتکاب جرم و گناهکار بودن مجرم وجود نداشت. پس باتوجه به سابقه ی کیفری متهم، برای او تقاضای هشت سال زندان شد. این فرآیند تمام روز طول کشید. نکته ی خاصی در مورد این پرونده باقی نمانده بود و کسی هم چیز دیگری توقع نداشت. ساعت سه بعدازظهر بود و روز محاکمه به زودی پایان می یافت. کار زیادی برای آن روز باقی نمانده بود. رئیس دادگاه به فهرست شهود نگاه کرد. تنها کریم، برادر متهم، بازجویی نشده بود. او گفت: خب، همه از عذر و بهانه های معمولی که خانواده و بستگان می تراشند باخبرند! سپس از بالای عینک مطالعه اش به کریم نگاه کرد. رئیس دادگاه تنها یک سؤال از شاهد داشت که آیا واقعاً حاضر است شهادت دهد برادرش ولید هنگامی که بنگاه خیابان وارتان مورد سرقت قرار گرفت، در خانه بوده است یا خیر. قاضی سؤال را تا حد امکان ساده مطرح کرد و دوبار از کریم پرسید آیا متوجه سؤال شده است یا نه. هیچ کس انتظار نداشت کریم حتی دهانش را باز کند. رئیس دادگاه مفصل برای او توضیح داد او، به عنوان برادر متهم، اجازه ی سکوت دارد؛ این قانون بود. همه در اتاق، از جمله ولید و وکیلش، در بهت فرو رفته و منتظر پاسخ کریم بودند. پاسخی که آینده ی برادرش به آن بستگی داشت. حوصله ی قضات سر رفته و وکیل هم خسته بود. یکی از اعضای هیئت منصفه مدام به ساعت روی دیوار نگاه می کرد، زیرا می خواست قطار ساعت پنج به مقصد درسدن را از دست ندهد. همیشه مسائل بی اهمیت در پایان دادگاه مطرح می شوند و کریم آخرین شاهد این محاکمه بود. او می دانست دارد چه کاری انجام می دهد؛ او همیشه می دانست.