ارتباطات سنتي به عنوان يکي از عناصر مهم حيات سياسي اجتماعي از طريق شکل بخشيدن به افکار عمومي و نشر عقايد و ايده ها نقش تعيين کننده و مهمي در جنبش ها و حرکت هاي اجتماعي سياسي در جوامع مدرن و سنتي دارد. نگارنده در کتاب حاضر، با استفاده از شواهد تاريخي با رويکردي فرهنگي و ارتباطي و با مقايسه نقش و جايگاه ارتباطات سنتي در دو رويداد مشروطه و انقلاب اسلامي درصدد تبيين هرچه دقيق تر ظرفيت هاي عميق ارتباطات سنتي در تحکيم شبکه ارتباطات اجتماعي و ظهور جريان هاي تحول ساز اجتماعي است.