فصول اين کتاب درصدد تبيين و بيان تبيين نسبت ميان فلسفه و معماري است و درصدد ايضاح اين سخن است که معماري يک بيان است. يک اظهار و مهم تر بستري براي آشکارگي و انفتاح يک معنا (به تعبير هيدگر)، بنابراين هويتي نظري و کاملاً فلسفي دارد. اين ويژگي نه تنها مبتني بر تاريخ فلسفه بلکه در قدرتي است که معماري در آشکار ساختن هويت يک ملت، فرهنگ يا تمدن دارد. در اين کتاب و در ۱۴ عنوان، بنيان هاي نظري معماري و شهر (که کالبد ظهور معماري است) مورد توجه و شرح قرار گرفته است؛ از نسبت ميان فلسفه و معماري گرفته تا نسبت دقيق ميان نظر و عمل در انديشه اسلامي و نيز استفاده از امثله هندسي و عددي در تصويرگري دقيق نسبت ميان حق و خلق در حکمت اسلامي و تأثير اين معناي بر معماري اسلامي، به علاوه ابوابي ديگر که هم تبيين آداب معنوي معماران و بنايان را مورد توجه قرار مي دهد و هم جمال معنوي شهر را.