اثر حاضر، جلد چهارم از گزیده آثار «ویلهلم دیلتای» و مشتمل بر دو بخش است. بخش نخست، به مرور تاریخ دانش هرمنوتیک و آرای مربوط به تفسیر متن از قدیم ترین ایام تا زمان «شلایر ماخر» اختصاص دارد. نگارنده در این بخش، سخن خود را با اشاره به مکتب های تفسیری پرگاموم، اسکندریه و انطاکیه آغاز می کند. محور اصلی بحث های بخش نخست، فلسفة زبان یا زبان شناسی فلسفی است. «دیلتای» در بخش دوم، شیوة تاریخ نگاری در عصر جدید، از قرن هجدهم به بعد را مورد مطالعه قرار داده و دیدگاه های مورّخان بزرگ، بخصوص مورّخان آلمانی چون: «سلوسر» و «موزر» را بررسی کرده است.