کتاب حاضر دربردارنده ی مباحثی است در خصوص آداب، عقاید و عبادات مردم یهود با موضوعاتی از این دست: عقاید دینی اصلی، خاستگاه و نحوه ی رشد تفکر یهودی، رشد تفکرات جدید یهودی، سنت عرفانی یهود، هلاخا، زندگی دینی، سال دینی عید سال نو تا عید سایه بان ها و از حنوکاتاماه آو، کینساخانه و جماعت یهودی، گرایش و نهضت ها در یهودیت معاصر، و یهودیان و بیگانگان. به تصریح نگارنده: "باید دانست که هیچ توافق عامی در درون یهودیت درباره ی محتوای چارچوب اعتقادی ای که برای دین درست و سنتی لازم است، وجود ندارند. تا دوران الاهی دانان قرون وسطی هیچ کوششی برای تدوین چنان چارچوبی صورت نگرفته بود و کل مساله ی اعتقاد در سیالیت قابل توجهی غوطه ور بود. میشنا گروه هایی از یهودیان را نام می برد که نصیب خویش از جهان آینده را از دست می دهند. یعنی کسانی که انکار می کنند تو را برخاستن مردگان را تعلیم کرده باشد: کسانی که منکر آسمانی بودن تو را می شوند و اپیکوریان یا لذت جویان بی اخلاق. حکیمانی دیگر، کسانی غیر از این ها را نیز به این فهرست، اضافه می کردند: آنان که برگره ها افسون می دهند و آنان که نام خدا را آن چنان که نوشته می شود، بر زبان می آورند. تلاش برای تعیین دقیق یک چارچوب اعتقادی، در واقع در قرن دوازدهم و با شرح ابن میمون برمیشنای یاد شده آغاز می شود. وی در آن جا سیزده اصل اعتقادی را برمی شمارد. هفت تا از این اصل ها درباره ی اعتقاد به خداست: وجود خدا، وحدت، غیرجسمانی بودن، و جاودانی او. تنها باید او را عبادت کرد. خدا افکار و اعمال انسان ها را می داند و پاداش می دهد و مجازات می کند. چهار اصل یا وحی مربوط اند: اعتقاد به نبوت، برتری موسی در سلسله ی همه ی پیامبران؛ تو را از خدا به موسی رسید و هیچ چیز نمی تواند جانشین تورا گردد و سرانجام دو اصل هم به آمدن مسیحا و به رستخیز ربط دارند. اما پدیده هایی که یهودیان متجدد امروز، با آن دست به گریبان اند از جنس دیگری هستند و سئوالاتی که به میان می آورند به مساله ی معنا مربوط می شوند. مساله این است که هرآموزه چه کل و چه بخشی از آن، چه مقدار تابع معنای حقیقی الفاظ متون است و یا به چه مقدار باید از مقولات جدید در تفسیر دوباره ی آن بهره برد. نهضت جدید بازسازی خواهان که در آمریکای شمالی در دهه ی 1920 بنیان گذاشته شد، به جای سیزده اصل ابن میمون، سیزده معیار وفاداری یهودی را آورده است. استدلال این است که وفاداری یهودی را آورده است. استدلال این است که وفاداری دیگر نمی تواند موضوعی عقیدتی باشد. بلکه تجربه ی زندگی است که به وسیله ی میراث یهود، غنا یافته است".