در علوم اجتماعی معاصر، مفهوم گفتمان مباحثات قابل توجهی را موجب شده و برداشت های گوناگونی از آن وجود دارد. نویسنده در این کتاب بررسی جامعی از برداشت های گوناگون و روش های گفتمان کاوی را با توجه به سنت های فکری ساختارگرا، پسا ساختارگرا و پسا مارکسیستی با تحلیل آثار «سوسور»، «گرامشي»، «آلتوسر»، «فوكو»، «لالكو»، «موف» و... ارائه می دهد. همچنین انتقادات وارد شده به این نوع از گفتمان کاوی ارزشیابی و بررسی می شود. همچنین تأثیر گفتمان کاوی در درک صورت بندی هویت، هژمونی و رابطه ساختار و عملیات ارزیابی می گردد.