اوایل اصلاً کسی باورش نمی شد که همه چیز به آن صورت که اتفاق افتاد، اتفاق افتاده باشد. اصلاً کسی چیزی دربارۀ حادثه نشنیده بود. وضع من عجیب مأیوس کننده بود. دیگران محاصره ام می کردند، پشت سر هم سؤال می کردند و موقعی که من به هر کدام از سؤال هاشان جواب هایی می دادم که از نظر خودم قانع کننده بودند، تو صورتم خیره می شدند و به جای اینکه قانع شوند، سؤال های دیگری می کردند و من احساس می کردم که با هر سؤال، یقین می کنند که هیچ اتفاقی نیفتاده است و من همۀ حادثه را از خودم ساخته ام و حتماً کاسه ای زیر نیم کاسه هست که مرا به زندان آورده اند. یک عده شان معتقد شده بودند که شانزده ماه انفرادی مغزم را معیوب کرده، سیم هایم قاطی شده، و همۀ جریان کرازلی و گروهبان ها و سرهنگ و سروان را در نتیجۀ خبط دِماغی، در ماه های متوالی اقامت در سلول انفرادی از تحیل خود ساخته ام و بافته ام و آنچه می گویم در هیچ محکمه ای قابل ارائه و دفاع نیست. مسأله این بود که پس از رهایی از چنگ بازجویی های متوالی و همه روزه در آن اتاق هایی که به سلول های انفرادی تبدیل شده بودند، پس از کتک خوردن های ساعت به ساعته از دست تبریزی ها، تهرانی ها و آمریکایی ها و یک محاکمۀ سراسر قلابی در آن باغ پر درخت تبریز و محکومیت به حبس ابد، باید ماه های متوالی به زندانی ها توضیح می دادم که به چه دلیل زندانی شده ام و تازه هنوز هم باورشان نمی شد و بسیاری از آن ها که خود نیز زندان های طولانی گرفته بودند، می گفتند اگر عبدالله خان کرمی پذیرفت، ما هم می پذیریم؛ اگر نپذیرفت، ما هم نمی پذیریم.