نظریه های سینمایی تاکنون میل به دوری جستن از مسأله صدا داشته اند، در حالی که سینما، تلویزیون و دیگر رسانه های سمعی- بصری فقط چشم را هدف نمی گیرند. آن ها مخاطبانشان را در حالت ادراکی خاصی از دریافت قرار می دهند. هدف کتاب حاضر اثبات حقیقت آمیزش سمعی- بصری است. از آن جا که ادراک شنیداری گنگ ترین و مهجورترین ادراک است، در ابتدای این کتاب به برخی از اصول مسلم نظریه صدا و شنوایی پرداخته شده است. نویسنده رابطه سمعی- بصری را به عنوان نوعی قرارداد توصیف و فرموله می کند و آن گاه برای بررسی و تحلیل، روشی را طرح ریزی می کند که می توان آن را در مورد فیلم ها، برنامه های تلویزیونی، ویدیوها و ... به کار برد.