از عادات خوب ایرانیان احترام به اهل بیوتات قدیم را دانسته و نام عده یی از آن خاندانها را ذکر کرده اند که از عهد یعقوب لیث ببعد در خدمات مهم دیوانی شرکت و دخالت داشتند. همراه بزرگداشت این خاندانها نگاهداشت سلسله انساب و اثبات شرف نسبی در میان ایرانیان این دوره اهمیت داشت و برخی از خاندانها می کوشیدند نسب خود را چنانکه بوده یا ادعا میکرده اند حفظ کنند و علی الخصوص رعایت نسب برای پادشاهان ضرور بود چنانکه هیچیک از پادشاهان و مدعیان پادشاهی در قرن سوم و چهارم نبوده اند که نسب خود را بنوعی بشاهان و پهلوانان قدیم یا بساسانیان نرسانند؛ و غیر از این دسته خاندانهای متعدد از طبقه دهقانان» را باید ذکر کرد که تا اوایل قرن پنجم هنوز بوفور در ایران خاصه در خراسان و ماوراء النهر باقی مانده و همه رسوم و آداب خود را نگه داشته بودند و در حفظ اصالت نژادی خاندانهای خود سختگیری و سرسختی نشان می داده اند.

با چنین حالی طبعاً رسوم و آیینهای ایرانی قدیم در قرن چهارم و اوایل قرن پنجم همچنان بقوت خود باقی میماند و همچنین هم بود چنانکه کلیه اعیاد و رسوم ملی خواه در دربارهای سلاطین و خواه در میان عامه مردم متداول بود گاه شماری ایران در همه جا تا سعد و خوارزم برسم قدیم ادامه داشت بسیاری از معتقدات قدیم که غالباً جنبه دینی داشته با انطباق بر عقاید دینی اسلام باقی مانده و متداول بوده است. پادشاهان ایرانی نژاد سامانی و زیاری و بویی و خوارزمی و فریغونی بدقت خود را موظف باجراء وظایف و آدابی می شمردند که از دیرباز در اندرزنامه ها و عهود سلاطین برای آنان معین شده بود و در سایه چنین وضع اجتماعی بود که ایران قرن سوم و چهارم مقرون بآبادانی و وسعت بلاد و کثرت قراء و قصبات و فزونی جمعیت و ساکنان آنها و ثروت سرشار اهالی و وجود خاندانهای ثروتمند قدیم بوده است و این معانی به صراحت از کتب جغرافیا و تاریخ که در این قرن و یا نزدیک بآن تألیف و یا از روی مدارک مربوط بآن دوره نوشته شده است،