کاراگاه (معمولاً کارآگاهی بیشتر آماتور تا حرفه ای از طریق روند استنتاج منطقی با استدلال مبتنی بر مدرکی که دیگران برای او فراهم کرده اند، از راز جنایتی پرده بر می دارد. در کتاب معمای ماری روژه که پو در آن جنایت نه چندان مشهور و حل نشده ی نیویورک را در قالب داستان به پاریس می کشاند، دوپین با خواندن گزارشهای توصیفی روزنامه ها موضوع قتل را حل می کند و پیش قراول داستانهای کارآگاه پشت میز نشین میشود داستانهایی همچون رمانهای خانم مارپل اثر آگاتا کریستی نامه ی مسروقه نمونه ی قابل توجهی از آثار عصر طلایی ادبیات کارآگاهی است آثاری که بنیادشان بر این ایده بنا شده که راه حلی که در ظاهر کمترین احتمال را دارد راه حل درست ماجر است. این اثر از آنجا که دوپین محل مخفی نامه ی مسروقه را تنها با گوش دادن به شرح وقایع فرمانده ی ارشد پلیس، پیدا می کند، می تواند نمونه ای از داستانهای کارآگاه پشت میز نشین نیز باشد. اما آنچه در این میان اهمیت دارد تصویر ارائه شده از جنایتکار است، تصویری که همپایه یا تا حدی همپایه ی نبوغ تحلیلی کارآگاه است. این تبهکار، یعنی وزیر دی. در نامه ی مسروقه، آشکارا پیشگام ارباب جنایتکار و رقیب انتقامجوی شرلوک هولمز، یعنی پروفسور موریارتی در آثار کانن دویل است. اگرچه دین دویل به پو، آشکار است، اما دویل، مستقیماً میراثخوار پو نیست. امیل گابریو در فرانسه رمانهای مجموعه ای پیوندهای از هم گسیخته را خلق کرد که در آن دو قهرمان برجسته شدند تابارت، کارآگاه آماتور و لکوک کارآگاه و بازرس پلیس رمان اول به نام بیوه ی لروز (۱۸۸۶) تابارت را به خوانندگان معرفی می کند، قهرمان جذابی که پیش قراول کارآگاهانی همچون پدر براون، مخلوق جی. کی. چسترتون، مورخ و روزنامه نگار کاتولیک و از نظر سیاسی محافظه کار، محسوب می شود.