کتاب نوشته ی رمزی

"دیوید مامت" نویسنده و کارگردان امریکایی، در این نمایش‌نامه ـ با بهره‌گیری از فن پیچیده روایت‌گری، و زبان موجز ـ فضای عاطفی یک خانواده سه نفری را به تصویر می‌کشد. داستان این نمایش در اتاق نشیمن خانه "داتی" (زنی سی و چند ساله)، در سال 1959 می‌گذرد. گفت و گوهای نمایش بین "دل" (مردی سی و چند ساله)، "دانی" و "جان" (پسر دانی، تقریبا ده ساله) صورت می‌گیرد. "دل" از یک طرف برای "جان" چاقویی را هدیه آورده که از که از یک خلبان آلمانی گرفته همچنین کتابی را برای "دانی". در یکی از گفت و گوها می‌خوانیم: "... این یه کتابه. کتاب خودته. برات نیگرش داشتم. همه این سالا. شاید برا همینه که روحم گندیده، می‌دونی، می‌گن گناهایی که مرتکب می‌شیم، داغون مون نمی‌کنه، این که بعد از ارتکاب‌شون چه غلطی می‌کنیم ترتیب‌مونو می‌ده. بخش مفید علم همینه...".