ماجرا خیلی ساده است. زوجی میان سال که فرزندانشان از خانه رفته اند و بی شک استقلال مالی دارند، خود را بر ساحلی می یابند. آن ها با لحنی بی اعتنا، همچون عشاقی کهنه کار و صمیمی، درباره ی عشق و ازدواج و زندگی صحبت می کنند. یکی نقاشی می کند و دیگری چرت می زند. همه ی این ها به چه انجامیده است؟ سرانجام، زوج میان سال دیگری به آن ها می پیوندند. زوج دوم از قضا دو مارمولک اند... این مارمولک ها، موجوداتی از اعماق دریا، در مرحله ای بسیار پیشرفته از تکامل اند و تصمیم گرفته اند به خشکی بیایند. این از ترفندهای نویسنده است. به هرحال، هیولاهایی انسان نما از ژرفای اقیانوس، که پولک به تن دارند، اما با لهجه ای تصنعی انگلیسی صحبت می کنند. طبق تمام قواعد بازی باید نمودی کودکانه داشته باشند، اما خوشبختانه نمایش ها از قواعد پیروی نمی کنند. نیویورک تایمز