می ترسد. او روحی دارد که بیش از همه ارواح تسلیم فرمان و امر خداوند است. خداوند به وسیله جبرئیل به رسول خود عمر جاویدان و اختیار تمام ثروت دنیا را پیشنهاد کرد اما او گفت نه من دیدار حق را با هیچ چیز عوض نمی کنم شکم محمد (ص) گرسنه ترین شکم ها بود. و چشم محمد (ص) نسبت به مردم نگران ترین چشم ها بود. او همیشه دلش برای ما تنگ بود. در شعب ابی طالب که در محاصره اش گذاشته بودند از گرسنگی و شرایط بد زندگی جان همگی به لب رسیده بود ولی محمد (ص) در زیر این همه فشار تنها از این جهت دلتنگ بود که رابطه او را با مردم قطع کرده بودند. آرزو می کرد کفار قریش او را میزدند و زباله و خاک بر سرش می پاشیدند، آزار و اذیتش میکردند ناسزایش میگفتند اما او را از خود دور نمی کردند. او رفیق انسان ها و دلسوز انسان ها بود.

رابعه میخواست آن پیرمرد سخنش را ادامه دهد، زیرا سخنان او بیش از هرگونه تلاش و مجاهده و ریاضت و عبادتی در او اثر می گذاشت. این نکته را دریافت که یک گفتار لطیف از یک شخصیت پاک میتواند در صفای باطن انسان اثر زیادی داشته باشد یک گفتار لطیف یک نغمه زیبا یک پرستش با معنا همگی از عوامل پالایش درون انسان هستند. رابعه میخواست سؤال دیگری از او بپرسد که پیرمرد با دست اشاره و خدا حافظی کرد، در حالی که لبهایش با ذکر و صلوات می جنبیدند. ناگهان رابعه به یاد آورد که نباید زیاد بپرسد باید درون خود را هم جست و جو کند و به عظمت پیامبر (ص) پی ببرد. تصمیم گرفت به مدینه که میرسند از هر راه ممکن تلاش کند خود را به باطن محمد (ص) نزدیک تر سازد. بسیار متأسف شد که آن پیرمرد را از دست داد. پیرمرد هنوز جلو چشم رابعه بود اما از خداحافظی اش معلوم...

رابعه عدویه در قرن دوم هجری زندگی میکرد سر پرشوری داشت و شرایط مختلفی را در زندگی تجربه کرد گزارشگران برداشتهای متفاوتی از این شرایط دارند. این داستان نیز برداشتی است از زندگی عارفانه زنی که با دل پرشور و سر سودایی یک قرن پیش از پیدایش نخستین صوفیان بزرگ مانند بایزید بسطامی شبلی و حلاج نکته های دقیق و عمیقی در تصوف به زبان آورده و جایگاه قابل توجهی در میان عرفای مسلمان یافته بود.

چنان که او را مادر نیکیها و تاج سر مردان لقب داده اند. این نوشته بر اساس برخی نکات نقل شده از رابعه عدویه می باشد. اما در حقیقت طبیعت داستان به فعالیت خیال و ذهن امروزی نویسنده نیز محالی داده است