«دروغ و سکوت» که در قالب نمایشنامه ی رادیویی نوشته شده بودند، به سرعت روی صحنه رفتند.ژان لویی باارو در سال 1967، سکوت و دروغ را در افتتاح سالن کوچک تئاتر اودئون، تئاتر فرانسه بر صحنه برد. و دو نمایشنامه این گونه به رپرتوار تئاتر معاصر راه یافتند و به دو دلیل عمده در آن ماندگار شدند. چالشی را که بازی در نمایشنامه های ساروت در مقابل بازیگران قرار می دهد بی شک می توان از جمله ی این دلایل برشمرد. دو نمایشنامه ای که در شرایط نخستین آفرینش صحنه ای شان به سال 1967 و نیز چارچوبی کلی که درش سهیم هستند، در پیوند با یکدیگر قرار می گیرند. این چار چوب کلی را به ویژه در یک فضای انتزاعی که به زحمت تداعی کننده ی دلالت های بور ژوازی است، و در گروهی از شخصیت ها می توان یافت که امکان استقرار کرالی از صدها جهت جایگزینی توزیع دقیق نقش ها را فراهم می آورند.

برگرفته از نشر نیماژ