ما عصبانی می شویم، به ویژه از دست همسرمان و فرزندانمان و سیاست مدارانمان چیزهای را میشکنیم و به دیگران آسیب میزنیم. از نظر رواقی ها، عصبانیت نوعی بی قیدی خطرناک اما بیش از هر چیز رفتاری ابلهانه است زیرا مطابق تحلیل آنها، علت فوران خشم همیشه یک چیز است: تصویری نادرست از هستی فوران خشم میوه تلخ ساده انگاری است. در تحیلی رواقی ها خشم معلول برخورد سخت امید و واقعیت است. ما هرگاه اتفاقی غم انگیز برایمان رخ میدهد فریاد نمی زنیم، فقط وقتی این کار را می کنیم که آن پیشامد غم انگیز و غیر منتظره باشد. پس برای اینکه آرامش و خون سردی بیشتری داشته باشیم باید یاد بگیریم از زندگی خیلی کمتر انتظار داشته باشیم. البته کسانی که دوستشان داریم ناامیدمان میکنند و همکارانمان طبیعتاً تنهایمان میگذارند و دوستانمان بی تردید به ما دروغ میگویند و .... اما هیچ یک از این چیزها نباید مایه شگفتی باشد شاید ناراحتمان کند، اما ـ اگر رواقی هستیم - هرگز نباید موجب خشممان شود. هدف شخص خردمند باید این باشد که به جایی برسد که هیچ چیز نتواند ناگهان آرامش خیالش را بر هم بزند هر واقعه مصیبت باری باید پیش تر در نظر گرفته شده باشد سنکا میپرسد چه جای ناله و زاری بر بخشی از زندگی؟ کل آن سزاوار اشک ریختن است.

در این بخش از کتاب زندگی فهرستی از متفکران اصیل را گرد آورده ایم گلچین ما از بزرگترین اندیشمندان حوزه فلسفه و نظریه سیاسی و جامعه شناسی و هنر و معماری و ادبیات که به عقیده ما امروز بیش از همیشه چیزهایی برای عرضه کردن به ما دارند. فکر ترتیب دادن چنین فهرستی ممکن است قدری عجیب - و حتی شاید محدود کننده - به نظر آید شاید احساس شود نامنصفانه است که این همه افراد دیگر را نادیده بگیریم و اصلاً چه کسی میتواند در این باره تصمیم بگیرد؟ قطعاً کسانی که این فهرست معیار را ترتیب میدهند سوگیریهای خود را هم وارد میکنند. ما با کمال میل به وجود این سوگیریها اذعان می کنیم. گاهی به ما می آموزند در مورد «سوگیری» نظری سوء داشته باشیم چنان که گویی فقط آن نوع از اطلاعات خوب است که مطلقاً هـ هیچ نیت و برنامه ای با خود نداشته باشد و همه چیز را به مخاطب واگذارد.