با اگر شما مرتب سر کودک خود داد و فریاد می کنید، ممکن است از چیزی در رنج باشید که من آن را اختلال SAP نامیده ام که مخفف عبارت «خود را در قربانگاه مقام والدین، قربانی کنه است. این زمانی است که ما فراموش می کنیم به نیازهای خودمان هم توجه کنیم، احساس محروم ماندگی برای ما اصلاً خوب نیست؛ چرا که شادی و لذت طبیعی ما را از بین می برد و البته برای کودکان ما هم خوب نیست؛ چرا که با والدینی بی میل، منفی و ناشکیبا مواجه می شوند (حدس بزنید آیا این کار باعث می شود که آنها رفتار بهتری داشته باشند یا خیر.

در نهایت شما در قبال این که زندگی کوتاهی که به شما داده شده را چگونه سپری کنید تنها فرد مسئول هستید اگر شما شاد زندگی نکرده باشید، در بستر مرگ هیچ فرد دیگری غیر از شما مقصر نخواهد بود. نکته اسرار آمیز دوران بزرگسالی این است که ما همچنان در حال رشد هستیم و فرزند پروری، ما را مجبور می کند علاوه بر کودک خود یاد بگیریم چگونه خود را تربیت کنیم. اگر به اندازه کافی سن داشته باشید که خودتان هم صاحب یک فرزند باشید والدین شما دیگر رهایتان کرده اند و اکنون این مسئولیت به عهده خود شماست شما سزاوار تمامی دلسوزیهایی هستید که در مورد کودک تازه متولد خود نشان خواهید داد با هدیه دادن چنین عشق و محبتی به خودمان سبک

فرزند پروری ما و البته زندگی ما دگرگون می شود. آیا این بدان معناست که شما باید به کودک خود بگویید که می تواند برآورده شدن نیازهایش را فراموش کند و این که اول نوبت نیازهای خودتان است؟ البته که نه فرزند پروری عبارت است از تربیت و پرورش کودک شما و این به معنای توجه به نیازهای اوست و تلاش برای این که اطمینان یابید نیازهای او برآورده میشود