پدر و مادر بودن مثل حرکت با ترن هوایی شهربازی است. وقتی سوار می شوی، دیگر پیاده شدنی در کار نیست و هرگز نمی دانی چند لحظه بعد، چه اتفاقی می افتد. تا دلت بخواهد افت و خیز دارد. نشستن در آن همان طور که باعث ترس و وحشت و حال به هم خوردگی می شود، می تواند احساسی از شادی، هیجان و سرخوشی را نیز ایجاد کند. مثل حرکت روی ترن هوایی شهربازی، همین فراز و نشیب هاست که آن را فوق العاده می کند. مهم ترین نکته در اینجا «همراه جریان رفتن» است. تا جایی که می توانی طاقت بیاور و تلاش کن تا از این تجربه لذت ببری.

یکی از فیلم های مورد علاقه من «والد بودن» با شرکت استیو مارتین است. فیلم با هم دردی و طنز به لذت ها و چالش های پدر و مادر بودن و به طور کلی زندگی خانوادگی نگاه می کند.

شخصیت اصلی فیلم استیو مارتین تلاش می کند پدر خوبی باشد، برعکس پدر خودش که هیچ وقت پشتیبان او نبوده است. اما متوجه می شود که خود او هم دارد بسیاری از اشتباه های پدرش را تکرار می کند.