کتاب آیا قیام کردن بی فایده است اثر میشل فوکو به ترجمه نیکو سرخوش توسط انتشارات نی منتشر شده است.
این کتاب از دو مجموعه شکل گرفته است . بخش اول شامل کوته نوشت ها و گفتگوهایی است که مستقیما به انقلاب سال 1357 ایران مربوط هستند.و در همان بحبوحه انجام گرفته است
بخش دوم شامل یک کوته نوشت در باب نوعی اخلاق ناخرسندی و دو درس گفتار "روشن نگری چیست" و " انقلاب چیست" است که هر چند به مسئله انقلاب ایران نمی پردازد اما چندان بی ارتباط هم نیستند
اگر بخواهیم به جوامع غربی اکتفا کنیم از نخستین فیلسوفان یونانی تا روشنفکران امروز همگی به نحوی پیوندی با سیاست داشته اند: آنان با سیاست سروکار داشته اند و کنش های شان فقط وقتی معنادار بوده است که اثرهایی انضمامی بر جامعه ای که در آن زندگی می کنند بگذارد. درهرحال این نکته فقط اصلی کلی است. بنابراین من به این پرسش که «آیا روشنفکر می تواند یا باید در حیات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشورش دخالت کند» این چنین پاسخ می دهم که پرسش بر سر توانستن یا بایستن نیست و این کار بخشی از شرط روشنفکربودن است. همین تعریف از روشنفکر تلویحاً به آن کسی اشاره می کند که ضرورتاً درگیرِ سیاست ها و تصمیم گیری های اصلی جامعه است. بیهوده است بپرسیم آیا روشنفکر در حیات سیاسی حضور دارد یا نه بلکه بهتر است بپرسیم این حضور برای به بارآوردن مؤثرترین، مشروع ترین و صحیح ترین نتایج در جهان کنونی چه وجوهی دارد.